ระหว่างการเดินทาง แม้เด็กคนนี้จะไม่ไว้หน้านาง แต่เขาก็ไม่เคยสร้างปัญหา
หลินเมิ้งหยาพอจะมองนิสัยของเด็กคนนี้ออกแล้ว
แม้ว่าเขาจะโอหังไปสักหน่อย แต่เขาถูกเลี้ยงดูมาในสถานที่เช่นนั้น หากไม่มีนิสัยเช่นนี้ก็คงแปลก
ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงมองเขาเป็นเพียงเด็กเจ้าอารมณ์คนหนึ่ง
แต่จูหยุนกำชับนางเอาไว้ว่าจะต้องเลี้ยงดูจูเหยียนให้ดี เด็กคนนี้เป็นเด็กฉลาด จิตใจเด็ดเดี่ยวแตกต่างจากคนทั่วไป
มองจูเหยียน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหลินเมิ้งหยาจึงคิดถึงหลินจงอวี้ขึ้นมา
แต่ก่อนเด็กคนนั้นก็เย็นชาดุจน้ำแข็ง หลังจากผ่านการเรียนรู้ เขาจึงกลายเป็นคนอ่อนโยนและมีความอดทน
เมื่อเทียบกับจูเหยียน คนหนึ่งสงบนิ่ง อีกคนบุ่มบ่ามคนหนึ่งเย็นชา อีกคนใจร้อน มีเพียงความดื้อรั้นเท่านั้นที่เหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน
เขาถูกลิขิตให้เป็นคนพิเศษมาแต่กำเนิด แต่ถึงกระนั้นก็จำต้องสั่งสอนเขาให้ดี
“ข้ามิใช่คนรับใช้ในเรือนของเจ้า !”
สายตาเย็นชาคมกริบของจูเหยียนปกปิดความตื่นเต้นเอาไว้ไม่มิด
แม้จะเติบโตในหุยชุนฟาง แต่เขาติดตามอยู่ข้างกายนายท่านเสมอ ซ้ำยังเคยชินกับการแอบอ้างอำนาจของนายท่านอีกด้วย
แต่เมื่อต้องพลัดถิ่นมาอยู่แดนไกลเพียงลำพัง เขาเป็นเพียงเด็ก
