หนุ่มอายุสิบกว่าปี เช่นนั้นจะทำใจให้สงบนิ่งได้อย่างไร
ทว่าแม้คนในตำหนักหลินเมิ้งหยาจะมีไม่น้อย แต่พวกนางไม่ได้มองเขาเป็นศัตรู
สายตาพวกนางเปี่ยมไปด้วยความสงสัย บรรยากาศอบอุ่นสงบสุขเช่นนี้ทำให้จูเหยียนรู้สึกทำอะไรไม่ถูก
หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าจูเหยียนมิต่างอันใดจากลูกแมว
พยายามปกปิดรอยยิ้มบนใบหน้า เหตุเพราะนางเกรงว่าจะกระตุกต่อมโทสะของอีกฝ่าย ยิ่งไปกว่านั้นเขาอาจรู้สึกต่อต้านขึ้นมาได้
“เจ้าเองก็เป็นแขกของข้า แต่นายท่านของเจ้าบอกเอาไว้ว่าเมื่อเจ้ามาอยู่กับข้าที่นี่ เช่นนั้นเจ้าต้องเชื่อฟังคำสั่งของข้า เอาเช่นนี้แล้วกัน ตำหนักของข้าล้วนมีเพียงสตรีร่างกายบอบบาง มิสู้เจ้าช่วยข้าดูแลเจ้าสัตว์เลี้ยงสองตัวนี้ดีหรือไม่ ?”
แววตาจูเหยียนสั่นไหว เขาเหลือบมองเจ้าสัตว์เลี้ยงทั้งสองซึ่งกำลังอิงแอบอยู่ที่ขาของหลินเมิ้งหยา
แม้เสี่ยวป๋ายและเสือน้อยจะถูกเลี้ยงดูโดยมนุษย์ แต่พวกมันยังคงไม่ทิ้งสัญชาตญาณของสัตว์ป่า
ร่องรอยของความหยิ่งผยองมิยอมจำนนสะท้อนอยู่ในแววตาของสัตว์ป่าทั้งสอง
จูเหยียนจึงรู้สึกสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว
ขยับเท้าเดินเข้าไปสองสามก้าว ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเข้าใกล้ตัวของพวกมันทั้งสอง เสี่ยวป๋ายพลุนผุดลุกขึ
