เพียงได้ยินเสียงของทหารองครักษ์ผู้นี้ หลินเมิ้งหยาก็รู้ได้ทันทีว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ
ป๋ายซ่าวไม่ได้ตอบกลับในทันที นางหันหน้ากลับไปมองเจ้านายของตนเองราวกับกำลังรอสัญญาณจากหลินเมิ้งหยา
นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง หลินเมิ้งหยาส่ายหน้าเบาๆ
ในเมื่ออีกฝ่ายไม่อยากสนใจ เช่นนั้นนางก็ไม่อยากเอาเรื่อง
“ช่างเถิด พระชายาของข้ากำลังรีบ คงไม่ขอรบกวนใต้เท้าแล้ว”
ป๋ายซ่าวเป็นผู้ตัดสินใจทุกอย่าง หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในรถม้า ทว่าหูยังเงี่ยฟังสุ้มเสียงภายนอก
“ขอรับ เชิญพระชายาเสด็จ”
เหนือความคาดหมายของหลินเมิ้งหยา ชายใบหน้าเคร่งขรึมคนนั้นไม่ได้สร้างความลำบากใจให้แก่นางแต่อย่างใด
ปล่อยให้พวกนางข้ามผ่านประตูเมืองอย่างสะดวกสบาย ผิดกับป๋ายซ่าวที่เอาแต่จ้องประตูรถม้าตลอดเวลา
“หยาบคายยิ่งนัก ใช่ว่าพวกเขาจะสามารถแตะต้องรถม้าของพวกเราได้ง่ายๆ เสียหน่อย !”
หัวคิ้วขมวดมุ่น ป๋ายซ่าวเอ่ยอย่างเดือดดาล
ตามหลักแล้วคนเหล่านี้ปฏิบัติตนอย่างไร้มารยาท แม้แต่หลินเมิ้งหยาเองก็เริ่มเกร็งตัว หากทหารองครักษ์คนนั้นสร้างปัญหาให้นาง เช่นนั้นนางก็พร้อมจะสั่งสอนเขา
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดทหารองครักษ์ผู้นั้นจึงดูไม่แยแส หลังจากสนทนาเพียงไม่กี่คำก็
