ปล่อยพวกนางเข้ามาอย่างง่ายดาย
“ช่างเถิด ตอนนี้เวลาไม่คอยท่าแล้ว พวกเขาเพียงแค่ปฏิบัติตามหน้าที่เท่านั้น จริงสิ ท่านอ๋องเข้าวังไปแล้วใช่หรือไม่ ?”
เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้นของหลินเมิ้งหยา ป๋ายซ่าวจึงปล่อยเรื่องนี้ไป แม้ว่าหัวคิ้วจะยังมิคลายออกจากกันก็ตาม
หลินเมิ้งหยายิ้มน้อยๆ มือเล็กเอื้อมไปแหวกผ้าม่านหน้าต่างออก
เมืองหลวงยังคงเจริญรุ่งเรืองเหมือนก่อน
“ไปซื้อของก่อนสักหน่อยเถิด พวกเรากลับมาในคราวนี้ควรดูแลคนที่เหลือที่บ้านให้ดีสักหน่อย”
ป๋ายซ่าวแย้มยิ้มพร้อมทั้งขานรับ แม้จะถูกขัดระหว่างทาง แต่ถึงอย่างไรนางก็คิดถึงบ้านอยู่นานแล้ว เมื่อใกล้จะได้เจอคนในครอบครัว ความดีใจจึงโลดแล่นแทนความขุ่นมัวเมื่อครู่
ภายนอกจวนอวี้ เหล่าคนรับใช้ในจวนต่างออกมาคอยท่าอยู่นานแล้ว
โดยเฉพาะแม่นางทั้งสอง คนหนึ่งสวมชุดสีเขียวน้ำทะเล ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่งดงามอ่อนโยน บนเส้นผมประดับปิ่นเงินหนึ่งด้าม แม้จะมิใช่ของราคาแพง แต่ดูประณีตงดงาม
ส่วนแม่นางอีกคนกำลังดีใจกระโดดโลดเต้น ชุดสีเหลืองเปลือกไข่เข้ากันได้ดีกับสีผิวของนาง
ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่อวบอิ่ม ดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกาย ไม่ว่าใครได้เห็นต่างก็รู้สึกเอ็นดู
พวกนางทั้งสองล้วนเ
