ป็นสาวใช้ประจำตัวของหลินเมิ้งหยา ป๋ายจีและป๋ายจื่อ
ทันทีที่ฟ้าสางก็มีคนมาส่งข่าวว่านายหญิงกำลังจะกลับจวน
ดังนั้นคนทั้งจวนจึงตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง
หากมิใช่เพราะเถียนมามาคอยดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อย เกรงว่าจวนแห่งนี้คงตกอยู่ในความโกลาหล
“มาแล้ว ! มาแล้ว ! รถม้าของพระชายามาถึงถนนแล้ว”
เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจพลันดังขึ้น
เสี่ยวซีที่ป๋ายจีส่งไปดูลาดเลาวิ่งเข้ามาในจวนพร้อมทั้งร้องตะโกนเสียงดัง
คนในจวนทั้งหมดที่กำลังเฝ้ารอต่างฉีกยิ้มกว้าง
หลังจากรอคอยมานาน ในที่สุดพระชายาก็กลับมาแล้ว
ม้าสีน้ำตาลย่ำกีบเท้าบนพื้นถนนหินไม่ช้าหรือเร็วจนเกินไป
ทว่าป๋ายจีและป๋ายจื่อต่างรอไม่ไหวแล้ว
ยังไม่ทันที่รถม้าจะจอดสนิท พวกนางทั้งสองก็รีบวิ่งเข้าไปหา
“นายหญิง !”
ยืนรออยู่หน้ารถม้าด้วยความปีติยินดี ใบหน้าเรียวเล็กของคนทั้งสองเปื้อนยิ้ม
รถม้าจอดนิ่งในทันใด เก้าอี้เล็กถูกวางลง จากนั้นผ้าม่านหน้าประตูจึงถูกแหวกออก
ใบหน้าเปื้อนยิ้มของป๋ายซ่าวโผล่ออกมาต้อนรับ
“นายหญิง ป๋ายจีกับป๋ายจื่อเจ้าค่ะ”
หลังจากรายงานเจ้านายเสร็จ ป๋ายซ่าวก็รีบกระโดดลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม
สายตาของทุกคนจึงล้วนจ้องมองมาที่รถม้าอีกหน
ครู่ต
