่อมา ใบหน้างดงามเรียวเล็กรูปไข่เปื้อนยิ้มพลันปรากฏต่อสายตาทุกคน
หลินเมิ้งหยายิ้มไม่ได้หัวเราะไม่ออกขณะมองดูเหล่าบ่าวไพร่ของตนเอง
ทันทีที่ก้าวเข้าประตูจวน แขนของหลินเมิ้งหยาพลันถูกโอบกอดแน่น กลีบปากบางของพวกนางขยับมิยอมหยุดขณะบ่นรำพึงรำพันถึงหลินเมิ้งหยา
ขณะที่กำลังคิดจะขอความช่วยเหลือจากป๋ายซ่าว อีกฝ่ายก็รีบอ้างว่าขอไปหยิบของขวัญเพราะเกรงว่าจะถูกทรมานไปด้วย
ดังนั้นนางจึงต้องเอ่ยปลอบโยนพวกสาวใช้ทั้งสองของตนเองเพียงลำพัง
“นายหญิง ต่อจากนี้ไปไม่ว่าท่านไปที่ใด ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องพาข้าไปด้วยนะเจ้าคะ ชั่วชีวิตนี้ข้าจะไม่มีวันแยกจากท่านอีกแล้ว”
ป๋ายจื่อเติบโตขึ้นมากับนางตั้งแต่เด็ก ดังนั้นความรู้สึกย่อมแตกต่างจากทุกคน
มองนางด้วยใบหน้าน่าสงสาร หยดน้ำตาคลอเบ้า เพียงประโยคเดียวก็สามารถทำให้หัวใจของหลินเมิ้งหยาอ่อนยวบได้
“ขออภัย ข้าทำให้พวกเจ้าเป็นห่วงแล้ว”
มองสาวใช้คนสนิทของตนเองด้วยสายตาเชิงขอโทษ หนึ่งปีที่ได้รู้จักกัน แม้ข้าวของเครื่องใช้ในจวนอวี้จะไม่ธรรมดา แต่ไม่มีสิ่งใดเทียบกับความดีของหลินเมิ้งหยาได้เลย
เมืองหลวงแห่งนี้คงไม่มีนายหญิงที่ใดดีได้เช่นนางอีกแล้ว ดังนั้นทุกคนจึงตั้งตารอคอยการกลับม
