าของหลินเมิ้งหยา
กว่าจะกลับมาถึงตำหนักหลิวซินของตนได้นั้นไม่ง่ายเลย
หลินเมิ้งหยาปลีกตัวออกจากทุกคนด้วยท่าทางอ่อนโยน ก่อนจะเดินตามป๋ายจีและป๋ายจื่อกลับไปยังตำหนักของตนเอง
“โว้….”
“โฮก...”
เพียงผ่านประตูเข้ามา เสียงเห่าหอนสองเสียงทำให้หลินเมิ้งหยาตกใจสะดุ้งโหยง
ตั้งสติกลับมา ก่อนจะได้เห็นสัตว์สีขาวสองตัวที่กำลังกระโจนออกมาจากห้อง
“เสี่ยวป๋าย เสือน้อย พวกเจ้ายังไม่ลืมข้า !”
ไม่ได้พบเจอกันเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น แต่พวกมันเติบโตขึ้นมาก
เสี่ยวป๋ายมีท่วงท่าองอาจดั่งราชาหมาป่า
เสือน้อยรูปลักษณ์น่าหวั่นคร้าม ไม่มีเค้าของแมวน้อยน่าสงสารอีกต่อไป
แต่พวกมันทั้งสองมีสัญชาตญาณว่องไวเลยทีเดียว แม้จะเป็นสัตว์ป่า แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหลินเมิ้งหยา พวกมันล้วนมีท่าทางขี้อ้อนน่ารัก
พวกมันออดอ้อนเสียยิ่งกว่ามนุษย์ เมื่อออกมานอกห้องแล้ว พวกมันเกลือกกลิ้งเผยพุงสีขาวนุ่มนิ่มแทบเท้าหลินเมิ้งหยาเพื่อรอให้นางยื่นมือเข้ามาลูบ หลังจากพอใจแล้วจึงวิ่งออกไป
“ฮึ เจ้าสองตัวนี้นี่ ตอนนายหญิงไม่อยู่ ข้ากับพี่ป๋ายจีเป็นคนป้อนข้าวป้อนน้ำให้แท้ๆ แต่พวกมันกลับขู่โฮกฮากใส่พวกข้า !”
ป๋ายจื่อทนดูต่อไปไม่ไหว ยกแขนขึ้นเท้าเอวแล้วร
