ีบฟ้องหลินเมิ้งหยาในทันใด
เสียงหัวเราะของทุกคนพลันดังขึ้น เมื่อหัวเราะเสร็จแล้ว หลินเมิ้งหยาเหลือบเห็นหงอวี้ที่มีท่าทางระมัดระวังอยู่หลายส่วนและอาซิ่วที่ดวงตาเปล่งประกายเมื่อได้เห็นเสี่ยวป๋ายและเสือน้อย
สุดท้ายสายตาจึงหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มใบหน้าเย็นชาอย่างจูเหยียน
“ทุกคนเข้าไปในเรือนก่อนเถิด ข้ามีคนอยากแนะนำให้พวกเจ้ารู้จัก”
หลังจากไม่ได้กลับมายังตำหนักหลิวซินหลายเดือน หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าไม่มีที่ใดดีเท่าที่บ้านอีกแล้ว
กวาดสายตามองไปรอบๆ สาวใช้ทั้งสามล้วนเข้ามายืนข้างกายนาง
เถียนมามาเองก็มองนางด้วยความรักและเอ็นดู ซ้ำยังยกชานมมาให้นางด้วยตนเอง คาดว่าคืนนี้ตำหนักของนางจะต้องครึกครื้นไม่น้อย
“ท่านนี้คือแม่นางตงฟางซิ่วที่จะมาอยู่ที่นี่ชั่วคราว เหตุเพราะข้าและท่านอ๋องรู้จักกับลุงของนาง ดังนั้นนางจะมาพักกับพวกเราสักพัก”
เอ่ยแนะนำอาซิ่วก่อนคนแรก เหตุเพราะฐานะของอาซิ่วธรรมดาที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นนางยังเป็นเด็กแจ่มใสร่าเริง ทุกคนจึงชอบนางอย่างง่ายดาย
อาซิ่วยิ้มอ่อนหวานเพื่อแสดงมารยาทกับทุกคน
“ทุกคนเรียกข้าว่าอาซิ่วก็พอแล้ว ตลอดการเดินทางที่ผ่านมาพี่สาวพระชายาดูแลข้าอย่างดี เกรงว่าหากมาอยู่
