้น
ราชาหมาป่าย่อมเป็นราชาหมาป่าอยู่วันยันค่ำ มันยังคงมีความองอาจสง่างามอยู่เสมอ
ปรายตามองจูเหยียนหนึ่งหน จากนั้นจึงพาเสือน้อยวิ่งออกไปโดยไม่คิดจะหยุดมองจูเหยียนขณะวิ่งผ่านเลยแม้เสี้ยววินาที
ราวกับว่าสัตว์เลี้ยงที่เพิ่งจะคลอเคลียแทบเท้าหลินเมิ้งหยานั้นมิใช่พวกมัน
จูเหยียนอึ้งงัน สีหน้าตื่นตะลึงอย่างเห็นได้ชัด
“พรืด…”
อาซิ่วหลุดขำออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น
นางกับจูเหยียนอยู่ในวัยเดียวกัน แต่พวกเขามิต่างจากน้ำและไฟที่ไม่มีใครยอมใคร
เมื่อได้พบหน้า พวกเขามักจะทะเลาะกันเสมอ
แม้หลินเมิ้งหยาจะกำชับเอาไว้แล้ว แต่นางก็ยังมิวายถลึงตาโตใส่จูเหยียนทุกครั้งที่มีโอกาส
“เจ้า…ฮึ ข้าจะทำให้พวกมันเชื่อฟังข้าให้ได้ !”
จูเหยียนเป็นคนเชื่อมั่นในตัวเอง เช่นนั้นเขาจะยอมตกเป็นตัวตลกของผู้อื่นได้อย่างไร
ใบหน้าเล็กแดงก่ำ หลังจากถลึงตาใส่อาซิ่วแล้ว เขาจึงวิ่งตามสัตว์ทั้งสองออกไป
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงยกชาขึ้นจิบ มุมปากยกขึ้นน้อยๆ
ดูเหมือนจวนอวี้จะไม่มีวันเงียบสงบอีกแล้ว
นับตั้งแต่กลับมาถึงจวนอวี้ คนในตำหนักหลิวซินล้วนทำงานไม่หยุดมือ
เหตุเพราะเฉินเปี่ยวเกอและอวี้เปี่ยวเกอล้วนกังวลว่านางจะถู
