กรังแก ดังนั้นข้าวของที่นางนำกลับมายังจวนจึงมีไม่น้อย
ยามนี้โรงเก็บของเล็กของนางจึงถูกยัดจนแน่น
ทว่าหลินเมิ้งหยาเป็นคนใจกว้าง ไม่ว่าบ่าวไพร่จากเรือนไหน ตำหนักใดในจวนอวี้ล้วนได้รับรางวัลอย่างหนักทั้งสิ้น
ป๋ายจีและป๋ายซ่าวเป็นผู้จัดการเรื่องนี้ ส่วนหลินเมิ้งหยาทำเพียงตัดสินใจเรื่องใหญ่เท่านั้น
“คุณหนูออกเดินทางไปเสียนาน ไม่รู้ว่าท่านได้พบคนรู้จักของฮูหยินหรือไม่ ?”
ภายในห้องหรูหรา หลินเมิ้งหยาเปลี่ยนเป็นชุดสีฟ้าน้ำทะเลแล้ว ขณะนี้นางกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนตั่ง
กลิ่นกำยานหอมหวานฟุ้งกระจายไปทั่ว แม้คนที่ได้กลิ่นจะมีเรื่องให้ต้องคิดมากมายเพียงไหน แต่ก็ไม่รู้สึกรำคาญเลยแม้แต่น้อย
ป๋ายจื่อยิ้มตาหยีขณะนั่งลงข้างกายตนเองแล้วยกกำปั้นเล็กๆ บีบนวดท่อนขาให้แก่นาง
แม่นมเถียนยิ้มเอ็นดู มือขยับปอกเปลือกส้มเขียวหวานวางลงตรงหน้าหลินเมิ้งหยา ขณะเดียวกันก็ชวนหลินเมิ้งหยาสนทนาเรื่อยเปื่อย
“เจอไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ ครอบครัวของท่านปู่ทำให้ข้าได้เห็นอะไรหลายอย่าง มามา ท่านอยู่กับท่านแม่มานาน ท่านแม่ไม่เคยเผยตัวตนของตนเองเลยหรือ ?”
วางหนังสือลงชั่วคราว หลินเมิ้งหยามองแม่นมเถียนด้วยแววตาสงสัย
แม้หลินเมิ้งหยาจะเดาเ
