ม่อยากให้นางต้องน้อยหน้าผู้ใด
“อืม ใกล้ถึงบ้านแล้ว พวกเราเก็บของสักหน่อยเถิด อีกเดี๋ยวคงเข้าประตูเมืองแล้ว”
ปล่อยผ้าม่านหน้าต่างลง หลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าวช่วยกันเก็บของภายในรถม้า
เพียงรถม้าข้ามผ่านประตูเมือง ขบวนรถม้าพลันถูกสั่งให้หยุด
หลินเมิ้งหยาได้ยินเสียงคนกำลังอธิบายอยู่ด้านนอก ดังนั้นจึงมิได้ใส่ใจ
ทว่าทันทีที่สิ้นเสียงนั้น ประตูรถม้าของนางพลันถูกเปิดจากด้านนอก
จากนั้นใบหน้าเคร่งขรึมชวนหวั่นคร้ามพลันปรากฏที่ด้านนอกประตูรถม้า
“บังอาจนัก ! นี่เป็นรถม้าของชายาอวี้ พวกเจ้าไม่สามารถเข้าใกล้ได้ง่ายๆ! ยังไม่รีบออกไปอีก!”
ป๋ายซ่าวหาใช่เด็กสาวบ้านนอกเหมือนก่อนไม่ นางติดตามหลินเมิ้งหยามานานแล้ว ดังนั้นท่วงท่าจึงสง่างามแตกต่างจากคนทั่วไป
ดวงตาเมล็ดซิ่งมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว นางรีบเข้ามากำบังร่างของหลินเมิ้งหยาเอาไว้พร้อมทั้งส่งเสียงเกรี้ยวกราดราวกับมิหวาดหวั่นเลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นทหาร
“ชายาอวี้ ?”
อึ้งงันอยู่ครู่หนึ่ง แม้จะไม่รู้ว่าคนที่อยู่ภายในคือชายาอวี้หรือไม่ แต่รถม้าคันนี้หรูหรางดงามบ่งบอกถึงฐานะที่ไม่ธรรมดา
ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะล่าถอยไป ครู่ต่อมาเสียงเคร่งขรึมเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น
“ข้าน้อยบุ่มบ่ามเกิน
