วลาเพียงไม่กี่วันเป็นครั้งแรก
ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกว่าโรคระบาดในคราวนี้ไม่ธรรมดาเลย แต่ถึงกระนั้นเพราะเหตุใดนางจึงรู้สึกคุ้นเคยกับอาการกระดูกผิดรูปเช่นนี้เล่า ?
สมองเริ่มหวนกลับไปทบทวนความรู้ที่สั่งสมไว้อีกครั้ง
ในที่สุดดวงตาของหลินเมิ้งหยาก็เปล่งประกาย มือเล็กรีบกระตุกมือหนาของหลงเทียนอวี้พร้อมทั้งร้องตะโกน
“เซียวยี่ซิน ! เซียวยี่ซิน ! หลงเทียนอวี้ พระองค์ยังจำเขาได้หรือไม่ ?”
เมื่อได้เห็นท่าทางตื่นเต้นของหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้อดที่จะประหลาดใจไม่ได้
เซียวยี่ซิน คือชายรูปร่างบิดเบี้ยวที่พวกเขาเจอในโรงเตี๊ยมมิใช่หรือ ?
ตอนนั้นเขารู้สึกไม่พอใจอยู่หลายส่วน ดังนั้นจึงจำได้อย่างแม่นยำ
“อืม ข้าจำได้ มีอะไรหรือ ? หรือเจ้าคิดว่าเขากับโรคระบาดในคราวนี้มีความเกี่ยวโยงกัน ?”
ระงับอารมณ์ของตัวเอง หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง
“เขาเคยเล่าว่าเขาถูกวางยาพิษ ดังนั้นร่างกายจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้ ตอนนั้นหม่อมฉันเคยจับชีพจรของเขา หม่อมฉันวิเคราะห์ออกมาว่ายาเหล่านั้นแล่นเข้าสู่กล้ามเนื้อของเขา ฉะนั้นร่างกายของเขาจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้ แต่นั่นเป็นเรื่องที่ผ่านมานานแล้ว คาดว่าตอนนี้ยาจะต้องหมดฤทธิ์แล้วอย่างแน่นอน !”
หลงเทียน
