“กลับ ? เรื่องในหอป๋ายเฉาจัดการเรียบร้อยแล้วหรือเพคะ ?”
หลินเมิ้งหยาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม
“ใช่แล้ว ส่วนที่เหลือจั่วชิวอวี้และจั่วชิวเฉินมีความสามารถมากพอที่จะจัดการได้”
หลงเทียนอวี้เอื้อมมือไปกระชับผ้าห่มให้คลุมร่างของนาง ดูเหมือนจั่วชิวเฉินพูดถูกแล้ว
หากคิดพานางไป เช่นนั้นต้องอาศัยช่วงเวลาที่นางหลับ
“แล้วพวกหงอวี้เล่า ? หม่อมฉันยังต้องบอกลาพวกนางก่อนจึงจะกลับไปได้นะเพคะ”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามเพราะยังไม่วางใจ หลงเทียนอวี้ไม่รู้ว่าควรยิ้มหรือร้องไห้ดี
โอบร่างของอีกฝ่ายเข้าในอ้อมกอด ก่อนจะอธิบายให้นางฟังอย่างใจเย็น
“พวกนางบางคนอยากติดตามเจ้า บางคนอยากกลับบ้านของตนเอง ข้าสั่งให้คนพาพวกนางไปส่งแล้ว เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย เจ้าพักสักหน่อยเถิด เมื่อกลับถึงต้าจิ้น เกรงว่าพวกเรายังต้องเจอปัญหาอีกมาก”
คำพูดของหลงเทียนอวี้เจือความลำบากใจอยู่หลายส่วน
ดวงตาเรียวยาวคมกริบเคร่งขรึมดุจผิวน้ำ ทว่าหลินเมิ้งหยามองออกว่าเขากำลังเก็บซ่อนความกังวลเอาไว้ในใจ
นางล้มเลิกความตั้งใจที่จะถามต่อ หากมองจากนิสัยของหลงเทียนอวี้แล้ว คาดว่าเขาคงจัดการวางแผนทุกอย่างเป็นอย่างดี
“เกิดเรื่องที่ต้าจิ้นหรือเพคะ ? เ
