มรับจากเมืองหลินเทียนแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เหตุเพราะความอยู่ไม่นิ่งของนาง สองพี่น้องสกุลจั่วจึงมีโอกาสกำจัดผู้ไม่ประสงค์ดีของพวกเขาอีกด้วย
ก่อนออกจากเมืองหลินเทียน จั่วชิวเฉินออกประกาศฐานันดรของหลินเมิ้งหยาในฐานะอันเล่อจวิ้นจู่แล้ว
เท่านี้ทั้งสองแคว้นคงไม่เกิดสงครามภายในระยะเวลาอย่างน้อยร้อยปี
เรื่องนี้ทำให้ต้าจิ้นมีศัตรูที่แข็งแกร่งน้อยลง
ฮ่องเต้ทุกพระองค์ล้วนมีความคิดในการครอบครองใต้หล้าทั้งสิ้น แต่น้อยนักที่ราษฎรจะได้อยู่อย่างสงบสุขภายในระยะเวลาร้อยปี
เขาไม่หวังให้เกิดสงคราม ยิ่งไปกว่านั้นต้าจิ้นมิใช่ถังเหล็กอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงต้องการการสนับสนุนจากจั่วชิวเฉิน
“เพคะ พระองค์วางใจเถิด อีกอย่างหม่อมฉันเองก็เป็นหมอมิใช่หรือ ? แม้ใต้หล้าจะมีหมอที่เก่งกว่าหม่อมฉันมากมาย แต่หม่อมฉันเชื่อว่าความสามารถในการรักษาโรคระบาดของตนเองมิได้ด้อยไปกว่าผู้ใดเลย”
ดวงตาหลินเมิ้งหยาเปล่งประกาย นางมิได้โอ้อวดตัวเองแต่อย่างใด
ทุกคนต้องรู้ก่อนว่าการป้องกันโรคระบาดในสมัยปัจจุบันมีการกำหนดมาตรฐานการป้องกันที่มีประสิทธิภาพแล้ว
ดังนั้นโรคระบาดในเวลานี้จึงเป็นเพียงเรื่องที่อยู่ในแผนการควบคุมแล้วทั้งสิ้น
เหตุที่โรคระบาดคร่าชีวิตผู้
