กไปวางลงบนมือหนา
สัมผัสหยาบกร้านที่ได้รับทำให้หลินเมิ้งหยาปวดใจไม่น้อย
เพื่อปกป้องคนเอาแต่ใจอย่างนาง บุรุษผู้นี้เสียสละมากมายเหลือเกิน
ครอบครัว แผ่นดินเกิดและใต้หล้า มีสิ่งใดบ้างมิสำคัญ
“พวกเรา…ตรงไปยังพื้นที่เกิดโรคระบาดเลยดีหรือไม่เพคะ ?”
เอียงศีรษะ หลินเมิ้งหยาสบตาเขาด้วยสีหน้าอ่อนโยน
ดวงตาสีดำขลับรอคอยคำอนุญาตของเขาอย่างมีความหวัง แต่ถ้าหากเขาไม่อนุญาต นางก็ไม่คิดจะแอบออกไปจัดการเรื่องนี้เพียงลำพังแล้ว
หัวใจหลงเทียนอวี้หนักอึ้ง แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีร่องรอยของความยินดีวาดเอาไว้
ราวกับนางกำลังวิงวอนขอความเห็นจากเขา
แม้เขาจะไม่เคยรังเกียจที่ต้องเดินตามหลังนางแล้วคอยจัดการปัญหาทุกอย่างให้ แต่เมื่อนางมอบอำนาจการตัดสินใจทั้งหมดให้เขา ส่วนตัวนางเองรอคำตอบอย่างเชื่อฟังเช่นนี้ ความรู้สึกแปลกใหม่พลันเกิดขึ้นในหัวใจ
“ข้าเองก็คิดเช่นนั้น แต่ตอนนี้สถานการณ์ในพื้นที่โรคระบาดไม่สู้ดีนัก หากพวกเราไปถึงที่นั่นแล้ว เจ้าอย่าได้วิ่งวุ่นไปที่ใดอีกเพื่อป้องกันมิให้ราษฎรที่ไม่หวังดีทำร้ายเจ้าได้”
ยื่นมือหนาเอื้อมไปจับปอยผมที่ตกลงมาของนาง
การมาเยือนเมืองหลินเทียนคราวนี้ไม่เสียเปล่า เหตุเพราะหลินเมิ้งหยาได้รับการยอ
