ทว่าเท่าที่นางรู้จักหอป๋ายเฉา พวกตระกูลใหญ่ที่ฝากทรัพย์สมบัติเอาไว้ที่พวกเขาจะต้องเกลียดชังนางเป็นอย่างมาก
นางมิได้กลัวสิ่งเหล่านี้ เหตุเพราะเฉินเปี่ยวเกอกำลังช่วยนางกำจัดคนเหล่านี้อยู่แล้ว
แต่สิ่งเดียวที่นางกำลังกังวลคือผู้ทรยศอาจเป็นคนของหลงโซ่วแห่งกลุ่มจู๋หลงก็เป็นได้
หากเป็นเช่นนั้นแล้วล่ะก็ มิใช่เพียงคนเดียวเท่านั้น แม้แต่จูหยุนและชิงหูต่างก็ต้องตกอยู่ในอันตราย
นางไม่ควรสร้างความลำบากให้พวกเขาทั้งสอง เช่นนั้นนางควรแอบกำจัดคนเหล่านี้ทิ้งเพื่อช่วยพวกเขา
“มีคนมา เจ้าลองฟังดู”
จูเหยียนกระซิบข้างหูหลินเมิ้งหยา
ปรากฏว่ามีเสียงฝีเท้าหลายคู่ดังขึ้นในคุกใต้ดิน
หากมิใช่เพราะนางมีประสาทสัมผัสค่อนข้างว่องไว เกรงว่าคงถูกจับได้ไปนานแล้ว
หลินเมิ้งหยารวมรวมสมาธิแล้วลอบมองผ่านรอยแยกบนประตูเหล็ก
อยู่ๆ ฝีเท้าก็หยุดลง จากนั้นร่างของคนสองสามคนพลันเข้ามาแทนที่
แสงคบเพลิงส่องสว่างแต่กลับมิได้กระทบร่างของพวกเขา พวกเขาหลบซ่อนตัวอยู่ในความมืด
หากมิใช่เพราะหลินเมิ้งหยาพยายามเบิกตากว้าง บางทีนางคงมองไม่ออกว่าพวกเขาเข้ามาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไร
มองท่าทางระมัดระวังของอีกฝ่าย หลินเมิ้งหยาแสยะยิ้มเย็น
คิดจะซุ่มโจมตี
