เขากลายเป็นเพียงหมาข้างถนน เช่นนั้นจะเทียบกับท่านป๋ายหลงผู้ยิ่งใหญ่ได้อย่างไร !”
ท่ามกลางแสงจากคบเพลิงในคุกใต้ดิน น้ำเสียงประจบสอพลอช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก
“ที่แท้ก็เป็นเขา !”
ร่างกายของจูเหยียนพลันแข็งเกร็ง สีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงเจือความอาฆาต
“ชู่”
ยกมือปิดปากจูเหยียน ด้านนอกล้วนเป็นคนของป๋ายหลงทั้งสิ้น
หากไม่มีประตูเหล็กบานนี้กั้นเอาไว้ เกรงว่าพวกเขาคงสังเกตเห็นพวกนางแล้ว
ทว่าเรื่องราวเลวร้ายกว่าที่นางคิด
ดูเหมือนป๋ายหลงจะเป็นคนของกลุ่มจู๋หลง
“ฮึ ก็แค่คนเจ้าเล่ห์เท่านั้น บังอาจคิดจะแย่งชิงอำนาจจากข้า ! พวกเจ้าจงรีบไปจับตัวนางมา หากข้าได้ตัวนาง จูหยุนจะต้องตาย !”
ดูเหมือนป๋ายหลงจะไม่ชื่นชอบที่นี่ดั่งที่ชายคนนั้นกล่าว
หลังจากคนเหล่านั้นได้รับคำสั่งจากป๋ายหลง พวกเขาจึงออกไปปฏิบัติตาม
ผิดกับชายชุดดำข้างกายป๋ายหลง เขายืนสงบนิ่งไม่ไหวติงดั่งขุนเขา คาดว่าเขาคงเป็นคนคุ้มกันของป๋ายหลงอย่างแน่นอน
“ที่นี่มีกลไก เจ้ารู้หรือไม่ว่าอยู่ที่ใด ?”
ป๋ายหลงกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะเอ่ยถาม
กลไก ? หมายถึงที่นี่สินะ ?
หลินเมิ้งหยาย่อตัวลง นางรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาบ้างแล้ว
ผิดกับจูเหยียนที่กำลังกุมด้ามดาบด้วยมือทั้งสอ
