งข้างเอาไว้ ดวงตาเปี่ยมโทสะ
“อยู่ด้านหลังประตูบานนั้นขอรับ แต่ปกติแล้วข้าไม่อาจเข้าไปได้ หากคิดจะเปิดออก เช่นนั้นคงต้องรบกวนท่านป๋ายหลงแล้ว”
ชายทรยศนับเป็นคนเก่าคนแก่ของที่นี่ เขาคือชายคนที่แกล้งทำเป็นช่วยพวกหลินเมิ้งหยาและอาซิ่วที่หน้าประตูวันนั้น
ดูจากท่าทางเคารพนบนอบของเขา คาดว่าป๋ายหลงจะต้องมอบรางวัลให้เขาอย่างงามแน่นอน
“วิธีเปิดนั้นไม่ยาก เพียงแต่ภายในซ่อนแมลงสองตัวเอาไว้ หากพวกมันพุ่งมากัดข้าจะทำเช่นไร ?”
ป๋ายหลงส่งเสียงยั่วยุล้อเลียน หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยเขาจะสังเกตเห็นนางและจูเหยียนอยู่นานแล้ว
แต่เพราะเหตุใดเขาจึงสั่งให้คนของตัวเองออกไปเล่า
“เอ๋ ? แมลง ? ท่านหมายถึง….”
ชายคนนั้นสับสน เขายังคงคิดตามไม่ทัน
ป๋ายหลงไม่มีความอดทนมากพอที่จะอธิบาย หมุนตัวเดินเข้ามายังประตูเหล็ก ก่อนจะเอ่ย
“ได้ยินมาว่าอันเล่อจวิ้นจู่เป็นคนฉลาดที่หาได้ยากในรอบร้อยปี ในเมื่อเป็นคนฉลาด เหตุใดจึงเอาแต่ซ่อนตัวดั่งเต่าในโกศเล่า ? หรือคำกล่าวนั้นจะมิใช่ความจริง ?”
ส่งเสียงถากถางชวนมีโทสะ
น่าเสียดาย แม้อายุของหลินเมิ้งหยาจะยังไม่มาก ทว่าความคิดของนางมิเป็นสองรองใคร
ตอนนี้นางตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เช่นนั้
