จะสามารถหลุดพ้นจากเงื่อมมือของปีศาจได้หงอวี้เป็นคนมีเมดดา ดังนั้นนางจึงปรึกษากับหลินเมิ้งหยาเพื่อขอไปดูเด็กสาวในเรือนอื่นหลินเมึ้งหยาพยักหน้าลงแล้วตามหงอวี้ไปยังลานด้านหลัง ที่นี่มีเรือนพำนักสำหรับฝึกสอนเด็กสาวคนอื่นๆ อยู่เป็นไปตามคาด เรือนเหล่านี้ล้วนเงียบกริบแม้ไฟจะถูกจุดเอาไว้ แต่ภายในห้องกลับสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ แม้แต่กระดาษลักแผ่นยังไม่มี
“เป็นไปได้อย่างไร ? หรือพวกนางจะถูกพาตัวไปแล้ว?”หงอวี้ส่งเสียงพึมพำอย่างนึกเสียดาย“ไปเถิด”หลินเมิ้งหยาไม่อาจพูดอะไรได้ ยิ่งไปกว่านั้นนางไม่อยากกล่าวคำเสียด้วยช้ำอันที่จริงนางอยากให้จูหยุนทิ้งเด็กสาวทั้งหมดเอาไว้ที่นี่ แต่จูหยุนยังต้องแฝงตัวอยู่ในกลุ่มรู้หลง หากเขาปล่อยพวกนางไป เช่นนั้นชีวิตของเขาคงจบสิ้นแล้วยิ่งไปกว่านั้นเด็กสาวที่ถูกทิ้งไว้ล้วนมีหงอวี้เป็นผู้ฝึกสอน หัวใจของพวกนางยังคงบริสุทธิ์แต่เด็กสาวคนอื่นล้วนถูกฝึกจนกลายเป็นเครื่องมือของกลุ่มจู๋หลงไปแล้วนางมีอยากให้เกิดเรื่องดั่งเช่นขู่เหมยอีก“เจ้าค่ะ ช่วยได้เท่าไรก็เท่านั้น จวิ้นจู่ พวกเรารีบไปกันเถิด”หงอวี้เป็นคนฉลาด แม้หลินเมิ้งหยาจะไม่พูด แด่นางย่อมมองทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่งทุกคนพาเด็กสาวเหล่านั้นไปยังประดูหลังคฤหาสน์ทว่าทันทีที่เปิดประตูก็เห็นแสงจากคบเพลิงเป็นแถวเรียงต่อกัน“นั่นใคร !”อาชิ่วตะโกนถาม มือกำแมลงพิษเอาไว้ ดูท่าหากเกิดเหตุการณ์มิชอบมาพากลขึ้น นางคงพร้อมที่จะปล่อยแมลงพิษ
