อง ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังต้องการขบวนเกี้ยวอย่างยิ่งใหญ่ มิเช่นนั้นข้าจะไปกราบทูลย่องเต้!”
เข
เมื่อต้องแสดงละครหน้าประตู ทุกอย่างจึงราบรื่นมากขึ้นขณะเดียวกันพวกหงอวี้ล้วนเดินลับหายไปจากทางเดินแล้วอาชิ่วไม่วางใจ แต่หลินเมิ้งหยาดันร่างของนางให้ตามหงอวี้ไปช่วยไม่ได้ สุดท้ายอาชิ่วก็จำยอมเดินตามหลังพวกหงอวีไปขณะเดียวกันข้างกายหลินเมิ้งหยาเหลือเพียงจูเหยียนคนเดียว“ยี ขอเพียงข้าตะโกนเพียงครั้งเดียว พวกเขาก็จะรู้ได้ทันที เจ้าเองก็ไม่จำเป็นต้องแสดงละครใดๆ”จูเหยียนยืนพึงเสาขณะมองทางหลินเมิ้งหยาเขาเกลียดนางมาก หากมิใช่เพราะนาง นายท่านคงไม่ทิ้งเขาไปเช่นนี้“เจ้าคิดว่าข้ากลัวหรือ ? แต่หากเจ้าตะโกนออกไป เกรงว่าความตั้งใจทั้งหมดของนายเจ้าคงถูกทำลายจนหมดสิ้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากพวกเขาจับตัวข้าได้ เช่นนั้นชีวิตเจ้านายของเจ้าจะตกอยู่ในอันตราย”นางไม่อาจเปลี่ยนความคิดของจูเหยียนได้ ดังนั้นจึงนำความปลอดภัยของจูหยุนออกมาขู่เพื่อให้เขาเรียนรู้ที่จะสงบเสงี่ยมผลปรากฏว่าจูเหยียนจ้องนางด้วยสายดาเกลียดชัง ก่อนที่เขาจะหยิบดาบออกจากเอวแล้วธี้ทางหลินเมิ้งหยา“หากข้าฆ่าเจ้า นายท่านจะยิ่งปลอดภัย”ดาบสีขาวราวหิมะ เพียงมองปราดเดียวก็รู้ได้ว่ามิใช่ของธรรมดาหลินเมิ้งหยายื่นนิ้วชี้เข้าไปต้นปลายดาบออกไปอีกทาง“เจ้าไม่ทำหรอก เหตุเพราะหากฆ่าข้า เจ้าจะไม่สามารถกลับไปหานายของเจ้าได้อีกแล้วมีเพียงการปกป้องข้าเท่านั้น เจ้าจึงจะได้พบ
