กับนายของเจ้า”หลินเมิ้งหยาเอ่ยอย่างมั่นใจ ดังนั้นแสงประกายแห่งความเกลียดชังจึงฉายในดวงดาของ
ไม่ยอมรับไม่ได้ว่านางพูดถูกแต่หลังจากเขาสูดลมหายใจเข้าไปเยือกหนึ่ง ข้อมือพลันสะบัดเฉือนปลายผมของนางทิ้ง“สักวันหนึ่งข้าจะเอาชีวิตเจ้า!”ไม่รู้ว่ามีกี่คนแล้วที่เอ่ยกับนางเช่นนี้สายดาสงบนิ่ง นางเดินนำหน้าไปก่อน“ด้วยความยินดี”จูเหยียนจ้องร่างบางเขม็ง เขาจำยอมเดินตามหลังนางไปลานด้านหลัง เสียงเคาะประดูกลายเป็นเสียงทุบประดูแล้วบางทีพวกเขาอาจรู้แล้วว่าที่นี่ไม่มีใครอื่นทว่าขณะเดียวกันข่าวนี้ก็ถูกส่งถึงหูของหลงเทียนอวี๋ดังนั้นพวกเขาจึงต้องทำตามวิธีการของตนเองหากดูจากกำลังของพวกเขา คาดว่าไม่เกินหนึ่งชั่วโมงก็คงพังประดูเข้ามาได้แล้วหลินเมิ้งหยาทำได้เพียงหาที่ซ่อนตัวเพื่อรอพวกหลงเทียนอวี้“ที่นี่มีสถานที่ลับที่เจ้ากับจูหยุนรู้เพียงสองคนหรือไม่?”หากดูจากการสร้างหุยชุนฟางแล้ว ที่นี่จะต้องมีเส้นทางลับอย่างแน่นอนเหตุที่นางสั่งให้พวกหงอวี๋ไปข่อนตัวก็เพราะความสนใจของคนเหล่านั้นพุ่งเป้ามาที่นางเพียงผู้เดียวนางต้องอยู่กับจูเหยียนเท่านั้นจึงจะปลอดภัยเหตุเพราะมีเขาเพียงคนเดียวที่รู้จักเส้นทางในคฤหาสน์หลังนี้เขาคนเดียวเท่านั้นที่จะสามารถขจัดไส้ตึกของหลินเมิ้งหยาออกไปได้คนประเภทจูหยุน หากเชื่อใจกันแล้ว เขาจะไม่มีวันทรยศมิเช่นนั้นเขาจะกล้าใช้กลอุบายต่อหน้าหลงโข่วได้อย่างไร ?“ไม่รู้จูเหยียนใช้อารมณ์อีกครั้ง เขาเงยหน้าข
