ิ้นจู่ของข้า ท่านไม่ได้กำลังล้อข้าเล่นใช่หรือไม่ ? ทำไมเจ้าปีศาจนั่นต้องไปกับพวกเราด้วย !”
อาซิ่วเอ่ยค้าน นางย่อมไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ หลินเมิ้งหยากลับหยักยิ้มน้อยๆ ก่อนจะกระซิบข้างหูของนางเบาๆ
ครู่ต่อมาสีหน้าของอาซิ่วจึงเปลี่ยนไป
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าว่าแล้วเชียวว่าจะต้องไม่มีใครชอบเจ้าปีศาจนั่น วางใจเถิดพี่สาวจวิ้นจู่ ข้าจะไม่หาเรื่องเขาอีกแล้ว”
เมื่อเห็นการตอบสนองเช่นนี้ของอาซิ่ว หลินเมิ้งหยาก็รู้สึกอิจฉาความใสซื่อไร้เดียงสาของนางยิ่งนัก
ถอนหายใจเบาๆ หวังว่านางจะสามารถทำให้กลุ่มจู๋หลงกลายเป็นอดีตดั่งเช่นจูหยุนกล่าว
