ฝีเท้าหยุดชะงัก แขนขาอ่อนแรงลงอย่างมิทันตั้งตัว
หากมิใช่เพราะพยายามหยัดยืนไม่ให้ทรุดกายลงแล้วล่ะก็ ป่านนี้เขาคงร่วงลงไปกองกับพื้นแล้ว
ดวงตาสีดำขลับฉายแววกังวลเป็นครั้งแรก
แต่ชั่วเวลาเพียงพริบตาเขาก็ตระหนักได้ว่าทั้งหมดเป็นฝีมือของหญิงสาวคนนั้น
“อยากรู้หรือ ?ข้าไม่มีวันบอกเจ้าหรอก เจ้าผีน้อย จงจำเอาไว้ให้ดี เจ้าจะต้องมีมารยาทต่อพี่สาวจวิ้นจู่ของข้า มิเช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าทรมานเจียนตาย”
อาซิ่วที่ได้รับชัยชนะอย่างหมดจดในการปะทะกันครั้งแรกรู้สึกดีขึ้นมาก
นับตั้งแต่ตอนที่พวกนางมาถึงที่นี่ นางต้องยับยั้งชั่งใจในการเดินแต่ละก้าว พี่สาวจวิ้นจู่ยังคงแสดงท่าทีเป็นปกติ แต่นางที่ถูกรังแกรู้สึกขุ่นข้องหมองใจอยู่ไม่น้อย
ฉะนั้นเมื่อได้สั่งสอนเจ้าเด็กโอหังนี่ นางจึงรู้สึกราวกับได้ระบายความอัดอั้นตันใจออกไปบ้าง
สุนัขทุกตัวล้วนต้องทำตามคำสั่งเจ้าของ การที่นางตีสุนัขบ้าเช่นนี้ก็มิต่างอันใดจากการทำร้ายเจ้านายของเขา
หลินเมิ้งหยามิได้ร้องห้ามอาซิ่ว เหตุเพราะนับตั้งแต่ตอนที่นางเหยียบย่างเข้ามาในที่แห่งนี้ นางมิต่างอันใดจากของเล่นที่ถูกโยนไปมาในฝ่ามือของผู้อื่น
จูหยุนมักแสดงท่าทางไร้พิษภัย แต่ทุกการเคลื่อนไหวของ
