จูหยุนกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ?
ยิ่งคิดหลินเมิ้งหยาก็ยิ่งงุนงง จูหยุนไม่กลัวนางแอบหนีไปอย่างนั้นหรือ?
“คนผู้นี่ประหลาดยิ่งนัก ทั้งที่ต้องการขังพวกเราเอาไว้ แต่นี่มันอะไรกัน!”
อาซิ่วนั่งอยู่บนตั่ง ขาทั้งสองข้างขยับยุกยิก ปากขมุบขมิบพึมพำ
ตอนแรกนางคิดว่าจูหยุนจะทำร้ายพวกนาง แต่ใครจะคิดเล่าว่าเขาทำเพียงขังพวกนางเอาไว้เท่านั้น
หลอกให้นางตื่นตระหนกตกใจไปเสียได้ นอกจากยาพิษในอาหารเมื่อช่วงเย็นแล้ว เขาก็ทำราวกับลืมไปแล้วว่าพวกนางอยู่ที่นี่
“ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ก่อนนายท่านไม่ค่อยปรากฏตัวนัก แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของนายท่าน ไม่มีใครล่วงรู้ความคิดของนายท่านได้”
แม้แต่คนเก่าแก่อย่างหงอวี้ยังไม่รู้ว่าบุรุษผู้นั้นกำลังคิดสิ่งใด เช่นนั้นจะนับประสาอะไรกับหลินเมิ้งหยา
“พวกเราลองออกไปกันเถิด บางทีเขาอาจวางแผนอย่างอื่นไว้”
หลินเมิ้งหยามิได้บุ่มบ่าม นางเพียงแต่รู้สึกแปลกใจเท่านั้น
หงอวี้และอาซิ่วย่อมวิ่งตามหัวม้าตัวนำ [1] เมื่อหลินเมิ้งหยาเสนอขึ้นมา พวกนางย่อมยินยอมทำตาม ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้พวกนางยังอยู่ในถิ่นของศัตรู หลินเมิ้งหยากลัวว่าหากพวก นางไม่อยู่กับตนเอง เช่นนั้นจูหยุนอาจท
