ำร้ายพวกนางได้
เดินออกจากเรือนอย่างโจ่งแจ้งเปิดเผย ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดคนเฝ้าประตูเหล่านั้นจึงหายไปหมดแล้ว
พวกหลินเมิ้งหยาเริ่มต้นด้วยความระแวดระวัง ก่อนจะกลายเป็นอึ้งงัน
เหตุเพราะหลังจากเดินมาได้ไม่นานนัก พวกนางก็พบกับคนรับใช้ในสวน แต่ขณะที่พวกนางคิดจะหลบซ่อนตัว คนรับใช้คนนั้นพลันหมุนตัวแล้วเดินกลับไปยังทางเดิม
หากเอ่ยว่าคนแรกนั้นเป็นเพราะความบังเอิญ เช่นนั้นคนอื่นๆ ที่พวกนางได้พบเจอระหว่างทาง แต่กลับทำราวกับว่ามองไม่เห็นพวกนางเหล่านั้นเรียกว่าอะไรกัน ?
ตอนนี้แม้แต่คนฉลาดเฉลียวอย่างหลินเมิ้งหยายังไม่รู้ว่าต้องรับมือเช่นไร
ตกลงเขากำลังทำอะไรกันแน่ ?
“นี่มัน…แปลกเกินไปหรือไม่ ?”
อาซิ่วมองลานกว้างที่ไร้ผู้คน หากฟังจากสิ่งที่หงอวี้เล่า ตอนนี้พวกนางน่าจะเดินมาได้ครึ่งคฤหาสน์แล้ว
ทว่ากลับไม่มีใครรั้งพวกนางเอาไว้ ซ้ำยังแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นพวกนางอีกด้วย
ดูเหมือนแผนการรับมือที่คิดเอาไว้ในสมองจะสูญเปล่าเสียแล้ว
“ข้าเองก็ไม่แน่ใจ หงอวี้ เจ้าสามารถพาพวกเราไปยังสถานที่ฝึกสอนหญิงสาวเหล่านั้นได้หรือไม่ ?”
ตอนแรกคิดว่าจะต้องเจอศึกหนัก แต่ใครจะรู้เล่าว่ามันจะกลายเป็นทุ่งดอกฝ้ายไปเสียได้ ความอ่อนนุ่มข
