ว่าตอนนี้ขนาดตัวนางเองยังเอาไม่รอด หากพาเด็กสาวเหล่านี้ไปด้วย เกรงว่าจะเป็นการทำร้ายพวกนางมากกว่า
นางมิได้ขี้ขลาด แต่เรื่องนี้เหนือบ่ากว่าแรงมาก
“ฮึ ขนาดนางยังติดอยู่ที่นี่ เช่นนั้นนางจะมีเวลายุ่งเรื่องผู้อื่นได้อย่างไร ?”
ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังตกอยู่ในอาการอึดอัด เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นที่ด้านหลัง
หลินเมิ้งหยาและอาซิ่วหันกลับไปมอง ไม่รู้ว่าร่างในชุดสีแดงชาดปรากฏที่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อใด
เลิกคิ้วอย่างภาคภูมิใจ แววตาเปี่ยมไปด้วยความโอหัง
ที่แท้ก็เป็นผู้ดูแลตัวน้อยแห่งหุยชุนฟางจูเหยียน
เป็นไปตามคาด การเคลื่อนไหวของพวกนางล้วนอยู่ในการควบคุมของจูหยุน
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงสั่งให้จูเหยียนปรากฏตัวต่อหน้าพวกนางในเวลานี้
“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ! บังอาจพูดกับพี่สาวจวิ้นจู่ของข้าเช่นนี้ เชื่อหรือไม่ว่าข้าสามารถเอาชีวิตเจ้าได้ทุกเมื่อ !”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กนิสัยเสีย อาซิ่วรีบกระโดดออกมาแล้วถลึงตามองเขาด้วยสายตารังเกียจ
มุมปากจูเหยียนหยักยกขึ้น ไม่รู้ว่าในมือของเขาถือมีดคมกริบตั้งแต่เมื่อไร
รอยยิ้มโหดร้ายปนกระหายเลือดปรากฏบนใบหน้าของเขา
ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเคลื่อนไหว ร่างของ
