อด
เพียงได้เห็นเด็กสาวที่น่าสงสารเหล่านี้ ฝ่ามือของหลินเมิ้งหยากำหมัดแน่น
สักวันหนึ่งนางจะเป็นผู้ส่งปีศาจตนนี้กลับไปยังขุมนรก !
“ยังเลยเจ้าค่ะ แต่กูกูที่เรือนอื่นมาบอกว่านับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ท่านจะไม่มาสอนพวกข้าอีกแล้ว กูกู พวกข้าไม่อยากให้ท่านไป”
เด็กสาวที่ดูอายุมากที่สุดคนหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง เด็กสาวคนที่เหลือจึงเงียบลง
ดูเหมือนหงอวี้จะดูแลพวกนางอย่างจริงใจ
“ข้าเองก็ไม่อยากไปจากพวกเจ้า ต่อจากนี้ไปพวกเจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี จำเอาไว้ ไม่ว่าพวกเจ้าจะเจอปัญหามากน้อยเพียงไหน แต่อย่าได้ละทิ้งความหวัง สักวันหนึ่งพวกเจ้าจะหลุดพ้นไปได ด้”
แม้หงอวี้จะไม่อาจทำใจทิ้งพวกนางไปได้ แต่นางมีกำลังเพียงน้อยนิด
เมื่อได้เห็นใบหน้าน่ารักไร้เดียงสาที่สักวันหนึ่งจะต้องถูกย่ำยีของพวกนาง นางรู้สึกโศกเศร้าขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
หันหน้ากลับไปมองหลินเมิ้งหยา ฟันกัดริมฝีปากแน่น สุดท้ายจึงทรุดตัวลงตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
“จวิ้นจู่ ข้ารู้ว่าท่านลำบากใจ แต่ท่านจะสามารถ…สามารถ….”
แม้หงอวี้จะไม่พูด แต่หลินเมิ้งหยารู้ดีว่านางกำลังคิดสิ่งใด
นางไม่เคยรู้สึกไร้ความสามารถเท่านี้มาก่อน
นางอยากช่วยพวกเด็กสาวเหล่านี้ออกไป
ท
