ตนี้เอง ไม่ลำบากคุณชายจูหรอก”
อันที่จริงหัวใจของหลินเมิ้งหยามิได้สงบนิ่งเหมือนท่าทางที่แสดงออกมา
มีคนมากมายถูกช่วยเอาไว้ด้วยมือของนาง แต่การฆ่าคน…นางไม่ชินเลยแม้แต่น้อย
แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่มีวันปล่อยให้มือของตนเองต้องสั่นต่อหน้าผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาที่ได้ช่วยชีวิตหรือปลิดชีพคนก็ตาม
“ก็เพียงแค่ชีวิตหนึ่งเท่านั้น อันที่จริงชายาอวี้ทำถูกแล้ว หากวันนี้นางไม่ตาย แต่ที่นี่ย่อมมีหลายวิธีที่ทำให้นางต้องตายทั้งเป็น หากจะโทษ คงต้องโทษตัวนางเองแล้วที่ทำผิดกฎ ฎอันไม่สมควร ท่านเป็นถึงแขกคนสำคัญของข้า แต่นางบังอาจลงมือกับท่าน”
จูหยุนมองหลินเมิ้งหยาด้วยใบหน้าราวกับกำลังยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้ม ทว่าถ้อยคำของเขาล้วนโยนความผิดเรื่องการตายของซู่เหมยให้แก่หลินเมิ้งหยา
ขี้เกียจขยับลิ้นส่งถ้อยคำฟาดฟันกับจูหยุนอีก หลินเมิ้งหยาเก็บมีดไว้ข้างเอว ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องของตนเอง
“พระชายาโปรดวางพระทัย ข้าน้อยส่งคนไปแจ้งข่าวแก่ท่านอ๋องแล้ว ท่านพักผ่อนที่นี่สักสามวันก่อนเถิด จากนั้นข้าน้อยจะปล่อยท่านกลับไปอยู่ข้างกายท่านอ๋องดั่งเดิม”
จูหยุนที่อยู่ด้านหลังเน้นย้ำคำว่าสามวันอีกหน
หลินเมิ้งหยาปิดประตูห้อง สมาธ
