ิแตกซ่าน ดูเหมือนจูหยุนจะใช้จุดจบของซู่เหมยมาเตือนตนเอง
หากไม่เชื่อฟังจะต้องตายอย่างน่าอนาถ ? วิธีการร้ายกาจยิ่งนัก สมกับเป็นคนเหี้ยมโหด
“พี่สาวจวิ้นจู่ ถึงอย่างไรนางก็ต้องตายอยู่แล้ว เหตุใดท่านต้องทำให้มือของตนเองต้องแปดเปื้อนด้วยเล่า ?”
อาซิ่วไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย นางย่อมเห็นความสัมพันธ์ระหว่างหงอวี้และซู่เหมย
หากหงอวี้คิดไม่ได้แล้วแก้แค้นพี่สาวจวิ้นจู่ขึ้นมาจะทำอย่างไร ?
“ขอบคุณจวิ้นจู่มากที่ช่วยทำให้น้องสาวของข้าทรมานน้อยลง”
หงอวี้คุกเข่าต่อหน้าหลินเมิ้งหยาแล้วโขกศีรษะหนึ่งครั้ง
ดวงตาสีแดงก่ำไร้ซึ่งหยดน้ำตา แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจ
“เจ้าเองก็มองออกใช่หรือไม่ ? อวัยวะภายในทั้งหมดของนางแหลกละเอียดไปแล้ว หากมิใช่เพราะถูกคนใช้ยาประคองเอาไว้ เกรงว่านางคงตายไปนานแล้ว”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงเรียบ หงอวี้มองหลินเมิ้งหยาก่อนจะพยักหน้าลงเบาๆ
ขณะเข้าใกล้ตัวของซู่เหมย นางได้กลิ่นยาอ่อนๆ บนร่างของอีกฝ่าย
แม้จะคละเคล้าเข้ากับกลิ่นเลือด แต่หลินเมิ้งหยาสามารถแยกออกได้อย่างง่ายดายว่าก่อนหน้านี้นางถูกคนป้อนน้ำโสมเข้าไป
แต่ก็ประคองชีวิตไว้ได้เพียงชั่วอึดใจเท่านั้น นางรู้ดีว่ากระดูกในร่างกายของซู่เห
