แม้หงอวี้จะมีเรื่องติดค้างกับนางเพราะซู่เหมยในอดีต แต่เมื่ออยู่ระหว่างช่วงเวลาแห่งความเป็นและความตายในวันนี้ นางกลับยอมเสี่ยงตายเพื่อหลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยาย่อมจดจำเรื่องนี้เอาไว้ในใจ
“ขอบพระทัยในความหวังดีของจวิ้นจู่ แต่พวกเราจะสามารถออกไปได้อย่างนั้นหรือ ? นายท่าน...เป็นคนที่ไม่อาจรับมือด้วยได้ง่ายๆ เลย”
แม้คราวก่อนนายท่านจะยอมปล่อยพวกนางไป แต่นั่นมิได้หมายความว่าคราวนี้จะเป็นเช่นตอนนั้น
แม้ตัวนางจะตายแต่ก็ไม่นึกเสียดายชีวิต แต่จวิ้นจู่และแม่นางอาซิ่วไม่ควรต้องมาตกตายตามกันที่นี่
หลินเมิ้งหยาอยากปลอบใจหงอวี้สักสองสามคำ แต่หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง ดังนั้นบางคำจึงไม่อาจเอ่ยออกมาได้
ตบหลังมือหงอวี้เบาๆ ก่อนจะกระซิบเสียงเบา
“เชื่อใจข้า”
มองหลินเมิ้งหยาโดยพูดอะไรไม่ออก หงอวี้ที่มีความหวังเพียงริบหรี่คิดว่าจวิ้นจู่กำลังปลอบใจนางเท่านั้น
ยิ้มขมขื่น ก่อนจะพยักหน้าลงเบาๆ
ทั้งสามนั่งสงบนิ่งอยู่กับที่ แต่ละคนล้วนมีเรื่องให้ครุ่นคิด ไม่นานเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นที่ด้านนอก
จากนั้นเสียงนอบน้อมของหานหลิงพลันดังขึ้น
“นายท่าน พวกนางอยู่ด้านในขอรับ”
“อืม”
มือเรียวยาวผลักประตูเปิดออกเบาๆ
จากนั้นนายท่
