ส่งเสียงกรีดร้องน่าเวทนา
“หงอวี้ อย่าช่วยนางอีกเลย”
หลินเมิ้งหยาขมวดคิ้วแน่น อันที่จริงนางไม่อยากยุ่งกับเรื่องนี้
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนเป็นเพราะการกระทำของซู่เหมยเองทั้งสิ้น ดังนั้นนางย่อมไม่มีค่าพอให้หงอวี้ช่วยเหลือ
“จวิ้นจู่ ข้ารู้ว่าท่านมีวิธี ได้โปรดช่วยน้องสาวข้าด้วย ข้าขอร้อง”
หงอวี้คุกเข่าต่อหน้าหลินเมิ้งหยาเพื่อช่วยซู่เหมยอีกครั้งแล้ว
แม้นางจะถูกซู่เหมยทำร้ายนับครั้งไม่ถ้วน แต่หญิงสาวจิตใจงดงามคนนี้ไม่อาจทนเห็นน้องสาวทรมานเช่นนี้ได้
“อย่าตีข้า อย่าตีข้า ซู่เหมยสำนึกผิดแล้ว นายท่าน ซู่เหมยสำนึกผิดแล้ว”
อีกด้าน ซู่เหมยเจ็บปวดจนขดตัวอยู่กับพื้น ทว่าหมัดและขาเหล่านั้นยังคงพุ่งใส่ร่างของนางไม่หยุด
หลินเมิ้งหยามองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของหงอวี้ ก่อนจะกระซิบ
“แม้เจ้าจะช่วยนางได้ แต่เจ้าคิดว่านางจะยังมีชีวิตอยู่ต่อได้หรือไม่?”
หงอวี้ผงะอยู่กับที่ เสียงร้องไห้ของซู่เหมยน่าเวทนายิ่งนัก ทว่าแม้หลินเมิ้งหยาจะไม่พูด แต่นางก็รู้ดีว่าซู่เหมยต้องถูกลงโทษสถานหนักอย่างแน่นอน
“ข้าเข้าใจแล้ว จวิ้นจู่ได้โปรดช่วยข้าเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเถิด หากจวิ้นจู่รับปาก เช่นนั้นข้าจะตอบแทนจวิ้นจู่ไปตลอดชีวิต”
หงอ
