อกไป
“ซู่เหมย…นั่นคือซู่เหมย !”
หงอวี้ส่งเสียงร้องอย่างตื่นตระหนก ขณะที่คิดจะพุ่งตัวออกไป นางถูกหานหลิงขวางทางเอาไว้
“ขอร้อง ได้โปรดปล่อยข้าออกไปดูนางด้วยเถิด”
หงอวี้ส่งเสียงวิงวอน ทว่าใบหน้าของเขายังคงเผยเพียงความเย็นชา
ซู่เหมยที่กำลังแผดร้องพลันได้ยินเสียงของหงวี้ มิรู้ว่านางไปเอาเรี่ยวแรงมาจากที่ใด ซู่เหมยสะบัดตัวออกจากมือของชายร่างกำยำแล้วคิดจะวิ่งเข้ามาหาหงอวี้
“พี่สาว ข้าผิดไปแล้ว ! ช่วยข้าด้วย ! ข้าไม่อยากตาย !”
หลินเมิ้งหยาเพิ่งเห็นใบหน้าของซู่เหมยได้อย่างชัดเจน บัดนี้ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยบาดแผลอันน่าสยดสยอง
ผิวหนังบนใบหน้าปลิ้นกลับด้านจนเผยกระดูกที่อยู่ภายใน เส้นผมยุ่งเหยิงไม่เรียบร้อย ชุดหรูหราเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดและเศษฝุ่น
หากมิใช่เพราะหงอวี้ หลินเมิ้งหยาคงจำไม่ได้ว่านางคือซู่เหมยที่เพิ่งจะแสดงท่าทางเย่อหยิ่งใส่ตนเองเมื่อครู่
“ซู่เหมย…เหตุใด…เหตุใดเจ้าจึงเป็นเช่นนี้ ?”
หงอวี้มองน้องสาวตนเองด้วยสายตาเจ็บปวด แต่ซู่เหมยจะเป็นคู่ต่อสู้ของชายร่างกำยำทั้งสองได้อย่างไร
ขยับเท้าเดินมาได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ถูกจับตัวไปอย่างเก่า กำปั้นและท่อนขาถูกเหวี่ยงลงบนร่างของนางอีกหลายครั้ง
ซู่เหมย
