ู่ ท่านรู้จักคนสนิทของนายท่านกระนั้นหรือ ?”
หงอวี้เองก็คิดเหมือนกัน ครั้นนางยังอยู่ที่หุยชุนฟาง นายท่านมิเพียงไม่ปรากฏตัวออกมาให้เห็น แต่วิธีการที่ใช้ยังเด็ดขาดเย็นชา อย่าว่าแต่ปล่อยใครไปเลย ขนาดนายท่านเอ่ยถึงใครบางคน พวกนางยังอดที่จะตัวสั่นเพราะความหวาดกลัวมิได้
แต่เพราะเหตุใดเขาจึงยอมปล่อยหลินเมิ้งหยาครั้งแล้วครั้งเล่ากัน ?
“คือ…สหายข้าคนหนึ่งคงรู้จักเขา”
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนที่จูหยุนพูดถึงคือชิงหู
ความรู้สึกผิดเกิดขึ้นในใจอยู่หลายส่วน เขามักทำเพื่อนางเสมอ แม้แต่ชีวิตก็สามารถมอบให้นางได้
ทว่านางกลับไม่อาจทำอะไรเพื่อเขาได้เลย
เกรงว่าชั่วชีวิตนี้นางคงชดใช้หนี้ที่ติดไว้กับชิงหูไม่จบสิ้น
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ โชคดียิ่งนัก นายท่านรับปากแล้วว่าอีกสามวันจะปล่อยพวกเราไป เช่นนั้นพวกเราจะต้องได้ออกไปอย่างแน่นอน จวิ้นจู่อย่ากังวลไปเลย ข้าเคยได้ยินมาว่านายท่านเป็นคนหนักแน่นในคำสัญญา”
การหนีรอดจากความตายได้สำเร็จทำให้หงอวี้รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย
ทว่าอยู่ๆ ก็เกิดเสียงเอะอะดังขึ้นที่ด้านนอก
ทั้งสามรีบหลันหลังกลับไปดู ก่อนจะได้เห็นชายร่างกำยำในชุดเทาสองคนกำลังลากร่างที่เกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นอ
