ายในห้องถูกตกแต่งอย่างหรูหรา อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ฟุ้งกระจาย
ทว่าคุณหนูอวี้รีบหยิบถุงหอมสองถุงจากโต๊ะแต่งหน้าแล้วแบ่งให้พวกนางทั้งสอง
สีหน้าที่เคยเย็นชาพลันเปลี่ยนเป็นตกตะลึงระคนยินดี
“จวิ้นจู่ ตามข้าเข้ามาเถิด”
น้ำเสียงเจือไว้ซึ่งความเคารพระคนสนิทสนม เด็กสาวทั้งสองจึงเลิกหดคองอตัว
จากนั้นจึงเดินตามคุณหนูอวี้เข้าไปยังห้องลับ
“หงอวี้ เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่? พวกเขามิได้บังคับขู่เข็ญเจ้าใช่หรือไม่?”
แน่นอนว่าพวกนางทั้งสองคือหลินเมิ้งหยาและอาซิ่ว
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็นึกขึ้นมาได้ หลงเทียนอวี้เคยส่งคนสะกดรอยตามซู่เหมยมาก่อน
ข้อมูลที่ได้รับคือซู่เหมยและหงอวี้อยู่ในบ้านหลังเดียวกัน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีหญิงสาวอีกมากมาย
ดังนั้นนางจึงเดาว่าอาจจะเป็นที่แห่งนี้ ยิ่งไปกว่านั้นเย่ยังเคยส่งข่าวมาว่ามีหญิงสาวจำนวนมากถูกส่งตัวมาที่นี่
แต่เขามิเคยเห็นหญิงสาวคนใดได้กลับออกมา
หลินเมิ้งหยาเพิ่งพบว่าการคาดเดาของตนเองถูกต้องทั้งหมด
คนรับใช้คนนั้นจะต้องคิดว่าพวกนางทั้งสองเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดา ดังนั้นจึงเปิดประตูให้พวกนางเข้ามา
แต่ใครจะคิดเล่าว่านางจะได้พบกับหงอวี้ที่นี่
“ข้า…ข้าสบายดีเจ้าค่ะ เพียงแต่…จวิ้น
