จู่มิควรมาที่นี่ ที่นี่อันตรายยิ่งนัก อีกเดี๋ยวข้าจะหาวิธีพาพวกท่านออกไป”
หงอวี้มีสีหน้ากระวนกระวายใจอยู่หลายส่วน ตอนแรกนางคิดว่าตนเองคงไม่มีวันได้ออกไปจากที่นี่อีกแล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เจอกับหลินเมิ้งหยาเช่นนี้
“อย่าเพิ่งร้อนใจไป ในเมื่อข้าเข้ามาที่นี่ได้ เช่นนั้นข้าย่อมมีวิธีกลับออกไป แต่เจ้าเคยเล่าว่าคนพวกนั้นจับตัวเจ้าไปเพราะต้องการพิสูจน์ว่าข้ามิใช่จวิ้นจู่มิใช่หรือ? เช่นนั้น เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่ ซ้ำยังกลายเป็นคุณหนูอวี้เล่า?”
หลินเมิ้งหยาปลอบโยนหงอวี้ ก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่ตนเองสงสัย
หงอวี้หยักยิ้มขมขื่น ก่อนจะส่ายหน้า
“ใดๆ บนโลกนี้ล้วนยากจะคาดเดา นับตั้งแต่วันที่ข้าถูกส่งตัวมาที่นี่ ข้ามักได้ยินพวกเขาเอ่ยถึงท่าน พวกเขาเล่าว่าท่านเป็นคนเก่ง ท่านเป็นคนมีชาติตระกูลจากทางเหนือ อีกทั้งยัง ได้รับการยอมรับจากคนในราชวงศ์ ดังนั้นจึงยากที่จะให้ร้ายเรื่องตัวตนของท่าน ดังนั้นพวกเขาจึงระงับแผนนี้เอาไว้ก่อน เหตุที่ข้าถูกส่งมาที่นี่ก็เพราะข้าเคยเป็นนางโลม อีกทั้งย ยังถูกเรียกว่าคุณหนูอวี้ พวกเขาบังคับให้ข้าทำเรื่องชั่วช้ามากมายเจ้าค่ะ”
หงอวี้รู้สึกผิดไม่น้อย เห็นได้ชัดว่านางไม่อยากอยู่ที่นี
