รียกพวกนางออกมาก็ได้ เรื่องในอดีตข้าผิดเอง”
เมื่อได้ยินคำพูดของหงอวี้ ดวงตาซู่เหมยพลันแข็งกระด้างไร้ความรู้สึก
“หากรู้เช่นนี้ก็ควรจะทำให้ข้ากลายเป็นภรรยาอนุของอ๋องอวี้ตั้งแต่แรก แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป นายท่านรับปากกับข้าแล้ว ขอเพียงข้าทำตามเงื่อนไขของเขาสำเร็จ เขามีวิธีทำ ำให้ข้าได้กลับไปอยู่ข้างกายอ๋องอวี้อีกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นหากข้าไม่พึงใจแล้ว เขาก็สามารถส่งข้าไปเป็นภรรยาขององค์ชายแห่งต้าจิ้นหรือหลินเทียนคนใดก็ได้ จะว่าไปแล้วข้าก็ต ต้องขอบใจท่านมาก หากไม่มีท่าน นายท่านจะรู้จักข้าได้อย่างไร? ช่างเถิด ข้าเองก็เหนื่อยแล้ว ไม่มีอารมณ์ดูพวกนางทั้งสองแล้ว ท่านสั่งสอนพวกนางให้ดีก็แล้วกัน หากไม่อยากให้พวก นางกลายมาเป็นยาบำรุงของข้า ท่านรู้ดีว่าควรทำเช่นไร”
น้ำเสียงของซู่เหมยเจือความรังเกียจอยู่หลายส่วน
หงอวี้หดตัว ก่อนจะพยักหน้าลงด้วยความจำยอม
มองตามหลังซู่เหมยที่เดินจากไปด้วยท่วงท่าดั่งนางพญา
นานกว่าหงอวี้จะถอนหายใจออกมาแล้วปิดประตูลงอีกครั้ง
“อันตรายยิ่งนัก อีกนิดเดียวก็จะถูกจับได้แล้ว พี่หงอวี้ น้องสาวของท่านแปลกไปหรือไม่?”
อาซิ่วตบหน้าอกตัวเองพลางกระซิบเสียงเบา
หงอวี้หมุนตัว
