สีม่วงเข้มผลักหงอวี้ออกแล้วเข้ามานั่งลงที่โต๊ะ
แม้จะอยู่หลังม่านไข่มุก แต่หลินเมิ้งหยากลับมองเห็นทุกอย่างได้อย่างชัดเจน
เดิมทีซู่เหมยเป็นเพียงเด็กสาวบ้านนอก แม้จะมีหน้าตาโดดเด่นอยู่บ้าง แต่ก็มิได้น่าหลงใหล
ทว่าตอนนี้ผิวพรรณของนางกลับขาวผ่องดุจหิมะ กระทั่งขนคิ้วเองก็ถูกวาดอย่างบรรจง
กอปรกับชุดสีม่วงเข้มยิ่งทำให้ผิวของนางเปล่งประกายชวนมอง
ชุดหรูหรางดงามขับให้เรือนร่างของนางมีความเย้ายวน
แววตาไร้ซึ่งความขี้ขลาดและเจ้าเล่ห์ แต่กลับมีเสน่ห์ชวนหลงใหล
หลินเมิ้งหยาอดที่จะตกตะลึงมิได้ ทั้งที่เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วัน แต่อะไรทำให้นางเปลี่ยนไปเช่นนี้?
“เหตุใดข้าจะมาไม่ได้ ? ท่านพี่อย่าลืมสิเจ้าคะ ท่านเพียงแต่รับหน้าที่สั่งสอนพวกนางโลมเท่านั้น แต่ข้าต่างหากที่เป็นคนควบคุมดูแลที่นี่ คนเล่า? อยู่ที่ใดกัน? ข้าอยากเห็นพวกน นาง”
น้ำเสียงเย่อหยิ่งไร้มารยาท หลินเมิ้งหยามองทุกอย่างออกแล้ว
ซู่เหมยเพียงแค่อยากมาหาเรื่องหงอวี้เท่านั้น หากซู่เหมยพบนางกับอาซิ่ว เกรงว่าจะต้องแย่แน่ๆ
หงอวี้เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอ่ยวิงวอน
“น้องสาว ข้ารู้ว่าเจ้าขุ่นเคืองข้า แต่เรื่องนี้มิเกี่ยวข้องกับผู้อื่น หากเจ้าอยากเห็น เช่นนั้นข้าเ
