หลิวซวนทำงานอย่างรอบคอบ เขาแยกขังผู้อาวุโสแต่ละคน แม้แต่ลูกศิษย์ของพวกเขาก็ถูกขังแยกกันไป
ระหว่างทาง หลินเมิ้งหยาสอบถามจึงได้รู้ว่าหลิวซวนนำกำลังทหารมาช่วยทั้งหมดสามพันคน
“ข้าน้อยได้รับคำสั่งจากฝ่าบาท ฝ่าบาททรงคาดเดาเอาไว้แล้วว่าจะต้องมีคนคิดร้ายต่อจวิ้นจู่และจวิ้นอ๋อง ดังนั้นจึงมีพระบัญชาให้ข้าน้อยนำกำลังทหารมาช่วยเหลือพ่ะย่ะค่ะ”
หลินเมิ้งหยาผงกศีรษะลง อวี้เปี่ยวเกอคงคาดเดาเอาไว้ ดังนั้นจึงลอบให้ความช่วยเหลือพวกนางอยู่เงียบๆ
คาดว่าที่ไม่ปรากฏตัวออกมาในเวลานี้คงเพราะมีงานสำคัญให้ต้องจัดการกระมัง
“เมิ้งหยา เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าหลิวซวนนำกำลังคนมา?”
ภายในเรือน ทุกคนกำลังนั่งพักผ่อน
หลิวซวนทิ้งทหารไว้หนึ่งหน่วยเพื่อปกป้องพวกนางมิให้ได้รับอันตราย
เมื่อไม่มีคนนอกแล้ว หลงเทียนอวี้จึงเอ่ยถามขึ้น
“อันที่จริงหม่อมฉันเพียงเดาเท่านั้นเพคะ การที่อาซิ่วเข้ามาที่นี่ได้อย่างง่ายดาย หม่อมฉันคิดว่าจะต้องเป็นสัญญาณที่ส่งมาจากเฉินเปี่ยวเกออย่างแน่นอน”
หอป๋ายเฉาคือที่ใดกัน? อย่าว่าแต่คนธรรมดาเลย อาซิ่วเป็นหญิงสาวที่มาจากต่างบ้านต่างเมือง หากเป็นปกติทั่วไป แม้จะผ่านหน้าประตูหอมาได้ยังยาก
ทว่าอาซิ่วไม่เพียงเข้ามาได้
