แต่นางยังพาคนมาส่งของได้อีกด้วย
นั่นหมายความว่าเฉินเปี่ยวเกอเริ่มลงมือกับหอป๋ายเฉาแล้ว ดังนั้นเส้นใยที่มองไม่เห็นจึงปรากฏออกมา
ทว่าพวกหนานรุ่ยกลับจดจ่ออยู่แต่กับเรื่องการชิงตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอป๋ายเฉาเท่านั้น
พวกเขาคงคาดไม่ถึงว่าหอป๋ายเฉาจะมีวันที่เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นนี้
“เช่นนั้นแผนต่อไปจะทำเช่นไร?”
หลงเทียนอวี้ก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าหลินเมิ้งหยาพร้อมทั้งเอ่ยถาม
ตอนนี้จั่วชิวเฉินวางแผนทุกอย่างเอาไว้อย่างดีแล้ว ส่วนหลินเมิ้งหยาเพียงเป็นผู้พายเรือตามน้ำเท่านั้น
ทว่าพวกคนที่ปรุงยาเซินเซียนซ่านเหล่านั้นหนีไปแล้ว นี่คือหายนะที่แท้จริง
“ไต่สวนพวกตาเฒ่าเจ้าเล่ห์เหล่านั้นอย่างไรเล่าเพคะ สถานที่แห่งนั้นถูกพบที่ลานด้านหลังหอป๋ายเฉา ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หลินเมิ้งหยารู้สึกมีโทสะไม่น้อย
นางอุตส่าห์คิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะได้เบาะแสอะไรบ้างจากการโจมตีอย่างกะทันหันในคราวนี้ แต่ใครจะรู้ว่าพวกนางจะช้าไปก้าวหนึ่ง
ราวกับว่าเมื่อนางเปิดฉากต่อสู้กับกลุ่มคนลึกลับเหล่านั้นแล้ว นางก็ไม่มีวันได้รับชัยชนะ
คิดไม่ถึงเลยว่าความรู้สึกนี้จะกระตุ้นความอยากเอาชนะของนางขึ้นมา
