งใยมากมาย ทว่ากลุ่มจู๋หลงหายตัวไปเมื่อสามสิบปีที่แล้ว แต่ระหว่างที่ข ข้าน้อยตามสืบกลับพบว่าพวกเขามีการใช้วิธีการติดต่อสื่อสารเฉกเช่นเดียวกับกลุ่มจู๋หลงทุกอย่าง แต่เพราะเวลาที่ล่วงเลยมานานหลายปี ดังนั้นข้าน้อยจึงไม่อาจแน่ใจพ่ะย่ะค่ะ”
หลงเทียนอวี้เป็นคนมีไหวพริบ ดังนั้นเขาย่อมสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติอยู่นานแล้ว
เขาส่งลูกน้องที่มีความสามารถออกตามสืบเรื่องนี้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้รับรู้เรื่องชื่อกลุ่มคนที่หายตัวไปราวสามสิบปีแล้ว
“กลุ่มจู๋หลง? สามารถตามสืบได้หรือไม่? อีกอย่างเจ้าจงส่งคนไปจับตาดูพวกที่ออกจากหอป๋ายเฉาให้ดี”
“พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยส่งคนไปจับตาดูแล้ว แต่พวกเขาระมัดระวังตัวยิ่งนัก คนของพวกเราทำได้เพียงลอบมองจากที่ไกลๆ เมื่อคืนพวกเขานั่งเรือลำหนึ่งมุ่งหน้าไปทางเมืองเลี่ยหยุนพ่ะย่ะค่ะ ”
คำพูดของเย่ทำให้หัวคิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดมุ่น
เมืองหลินเทียนอยู่ติดทะเลทั้งสามด้าน โดยเฉพาะเมืองหลวงเก่าที่มีเส้นทางไปยังท่าเรือที่สำคัญ
คาดว่าพวกเขาคงวางแผนเอาไว้นานแล้วจึงเลือกเดินทางด้วยเส้นทางนี้
ทะเลกว้างใหญ่ไพศาล หากคนของเขาตามไป นอกจากจะไม่ง่ายแล้ว หากไม่ระวังให้ดียังอาจถูกอีกฝ่ายจับได้
“ตามต่อไป ขอเพียง
