“คือ…แน่นอนว่าพวกข้าจำต้องมอบคำอธิบายให้แก่จวิ้นจู่ เพียงแต่เรื่องที่เกิดขึ้นกับตู้จ่งซับซ้อนยิ่งนัก หวังว่าจวิ้นจู่จะให้เวลาข้าอีกสักระยะหนึ่งเพื่อตรวจสอบต้นสายปลายเหตุ ”
หนานรุ่ยหลบสายตา ซ้ำยังคิดจะหาข้ออ้างเพื่อยืดเยื้อเรื่องนี้ต่อไป
น่าเสียดาย หลินเมิ้งหยาอ่านใจพวกเขาออกหมดแล้ว ดังนั้นนางจึงคิดบีบคั้นพวกเขา
“อธิบาย? ได้สิ เช่นนั้นข้าจะเขียนฎีกาขอให้ฮ่องเต้เป็นผู้ตัดสินเรื่องนี้ด้วยพระองค์เองเพื่อป้องกันมิให้พวกข้าถูกใส่ร้าย ผู้อาวุโสหนาน ท่านคงไม่ห้ามแม้กระทั่งเรื่องนี้หรอกกร ระมัง? นอกเสียจากท่านจะคิดว่าฮ่องเต้ไม่มีสิทธิ์ตัดสินเรื่องนี้!”
วาจาคมกริบดุจใบมีดทิ่มแทงใจอีกฝ่าย
ไม่บ่อยนักที่นางจะแสดงท่าทางเย่อหยิ่งน่าหวั่นคร้ามเช่นนี้ ดังนั้นในเวลานี้แม้แต่หนานรุ่ยก็ไม่รู้ว่าควรจะตอบนางเช่นไร
“พวกเราได้รับพระราชโองการจากฮ่องเต้ให้เดินทางมายังหอป๋ายเฉา แต่ใครจะรู้เล่าว่าพวกข้าล้วนถูกขังอยู่ที่นี่ เหตุที่ก่อนหน้านี้ข้าไม่ว่ากระไรก็เพราะเรื่องการตายอย่างมีเงื่อ อนงำของตู้จ่ง ข้ากับจวิ้นอ๋องไม่อยากให้ใครสงสัยจึงยอมนิ่งเฉย แต่พวกเจ้ากลับมองว่าพวกข้าเป็นผู้กระทำความผิดจริงโดยไม่คิดไว้หน้าพวกข้าเลยแ
