มืองมีขื่อมีแป ข้าขอถามหน่อยเถิดว ว่าพวกเราทำผิดกฎหมายข้อใดกระนั้นหรือ? พวกเจ้าคนใดในหอป๋ายเฉาเป็นคนของทางการกัน! พวกเจ้าบังอาจคุมขังจวิ้นอ๋องและจวิ้นจู่ รนหาที่ตายยิ่งนัก! ตอนนี้ท่านผู้อาวุโสสูงสุดมิได้อย ยู่ที่นี่ แต่ต่อให้อยู่เขาก็ต้องให้เกียรติจวิ้นอ๋องและเอ่ยสรรเสริญเสียด้วยซ้ำ แล้วพวกเจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!”
หลินเมิ้งหยาด่าตวาดพวกเขาในคราวเดียว ทว่าแต่ละคำที่เอื้อนเอ่ยล้วนมีเหตุผลทั้งสิ้น เดิมทีนางมักแสดงท่าทีมีมารยาทและฉลาดเฉลียว แต่ตอนนี้นางกลับทำให้พวกตาเฒ่าเหล่านี้พูดไม่อ ออก
แม้จะบ้าคลั่งแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความสุขุม
แม้แต่คนที่มีวาทศิลป์ล้ำเลิศอย่างตวนมู่หยางเองก็มิอาจโต้แย้ง
“ดูเหมือนจวิ้นจู่จะกำลังเถียงข้างๆ คูๆ อยู่ใช่หรือไม่? ลูกศิษย์ในหอป๋ายเฉาล้วนเป็นพยานได้ว่าตู้จ่งตายเพราะเซิ่นจวิ้นอ๋อง เหตุที่จวิ้นจู่รับสั่งเช่นนี้เพราะต้องการจะเพิกเฉยต่ อชีวิตบริสุทธิ์ที่ตายไปอย่างไม่เป็นธรรมใช่หรือไม่?”
เฉียนอวี้หมิงถูกโทสะเข้าครอบงำเพราะคำพูดของหลินเมิ้งหยา คาดว่าตลอดหลายปีมานี้คงไม่มีใครกล้าพูดจากับพวกเขาเช่นนี้
ทว่าทันทีที่เขาเอ่ยออกมา สายตาคมกริบเย็นชาดุจน้ำแข็งของหลินเมิ้งหยาก็จับจ้อง
