เสียงแข็ง บรรยากาศในเวลานี้จึงคุกรุ่นขึ้นมา
พวกลูกศิษย์ต่างหวั่นเกรงรังสีอำมหิตของพวกหลินเมิ้งหยา แต่เพราะที่นี่มีคนของตัวเองยืนอยู่ค่อนข้างมาก ดังนั้นแม้จะไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย ทว่าพวกเขาก็ยังรวบรวมความกล้ายืนนิ่งอ อยู่ที่เดิม
หลินเมิ้งหยากวาดตามองพวกเขาทีละคน แต่กลับไม่มีใครกล้าสบตานาง
ฮึ ก็แค่พวกคนขี้ขลาด หลินเมิ้งหยาดูแคลนพวกเขาในใจ ใบหน้ายิ่งเย็นชาขึ้นกว่าเดิม
“เจ้า! เจ้าบังอาจใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่น! เข้ามา จับตัวพวกเขาไป!”
เฉียนอวี้หมิงโกรธเกรี้ยวจนสิ้นสติ ยิ่งถูกฉางเทียนหัวยั่วยุดูแคลน ซ้ำผู้อาวุโสอีกสามคนยังทิ้งเขาไว้เบื้องหลัง ดังนั้นเขาจึงคิดจะจับตัวพวกหลินเมิ้งหยาเอาไว้ เหตุเพราะตอนนี้ไ ไม่มีใครคิดห้ามอยู่แล้ว
โทสะเอ่อล้นจนมิอาจระงับ ลูกน้องของเฉียนอวี้หมิงและเหล่าลูกศิษย์ของสกุลตนเองต่างกรูกันขึ้นไปข้างหน้าเพราะหมายมั่นจะจับตัวพวกหลินเมิ้งหยา
หนานรุ่ยและตวนมู่หยางล้วนมีใจคิดเห็นเช่นเดียวกับอีกฝ่าย ดังนั้นจึงมิได้ร้องห้าม
พวกเขาทำเพียงยืนมองจากด้านข้าง
หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ ดูเถิด ตอนนี้พวกเขาปกปิดความอำมหิตในหัวใจเอาไว้ไม่อยู่แล้ว
หลงเทียนอวี้ขยับขึ้นมาข้างหน้าเพื่อปกป้องหลิน
