ิมเกริมยิ่งกว่านี้”
มองหลินเมิ้งหยาที่เชิดหน้ายืดอกตั้งตรง หลงเทียนอวี้และจั่วชิวอวี้รู้สึกสงสัยไม่น้อย
แต่ไหนแต่ไรมาหลินเมิ้งหยาไม่เคยขออะไรจากใคร แม้จะออกมาอยู่นอกจวน แต่ก็น้อยครั้งนักที่จะออกพบปะผู้คน
เพียงได้ยินคำพูดของนางก็รู้ได้ทันทีว่าหลินเมิ้งหยาลอบวางหมากเอาไว้แล้ว
แปลกจริงเชียว นางเตรียมการเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไร?
“เอาล่ะ พวกเจ้าอย่าคาดเดาอีกเลย เมื่อถึงเวลาพวกเจ้าจะรู้เอง พวกคนที่คิดจะเล่นกับข้า สักวันจะต้องพ่ายแพ้ พวกเราอยู่อย่างสงบสักสองสามวัน จากนั้นเวลาแห่งการก่อกวนจะมาถึง อา าซิ่ว เจ้าช่วยข้าสักเรื่องได้หรือไม่?”
อาซิ่วที่คิดว่าตนเองทำงานได้ไม่ดีพอรู้สึกหงุดหงิดยิ่งนักที่ไม่ได้ส่งคนตามซู่เหมยไป ดังนั้นเมื่อได้ยินคำขอของพี่สาวจวิ้นจู่ นางจึงดีใจเป็นอย่างยิ่ง
“พี่สาวจวิ้นจู่โปรดวางใจ ข้าจะทำออกมาอย่างสวยงามเลยเจ้าค่ะ”
ตบหน้าอกตัวเองเพื่อรับปาก หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มน้อยๆ จากนั้นจึงกระซิบข้างหูของนาง
ดวงตาอาซิ่วกลิ้งกลอก ก่อนที่รอยยิ้มชั่วร้ายจะปรากฏบนใบหน้านวล
“ไม่มีปัญหา ข้ารับรองเลยว่าเรื่องนี้จะต้องสำเร็จ!”
กะพริบตาปริบๆ ให้หลินเมิ้งหยา เวลานี้มีเพียงพวกนางทั้งสองที่กำลังรู้ส
