ึกสนุกสนาน
มองตามอาซิ่วที่กำลังสาวเท้าออกจากห้อง หลินเมิ้งหยาหรี่ตาลง
“พวกเจ้าวางแผนอะไรกัน?”
คงมิพูดไม่ได้ว่าเพียงได้เห็นรอยยิ้มบนหน้าของหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้และจั่วชิวอวี้ต่างรู้สึกเหงื่อตก
ปกติแล้วนางเป็นคนสุขุมนุ่มลึกและเจ้าแผนการ แต่หากวันใดนางคิดจะก่อเรื่องขึ้นมา คาดว่าคนทั้งหอป๋ายเฉาคงอยู่ไม่สุขแน่
“พวกเจ้ารอดูเถิด อาซิ่วจะต้องจัดการได้อย่างงดงามเลยทีเดียวเชียว อีกเดี๋ยวข้าจะทำให้พวกเขาปฏิบัติต่อเราดั่งแขกผู้มีเกียรติ”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยด้วยความมั่นใจ จั่วชิวอวี้หันไปสบตากับหลงเทียนอวี้ นางคิดจะทำอะไรกัน?
อาซิ่วออกไปได้เพียงไม่นานก็เกิดเสียงแผดร้องอย่างทรมานดังขึ้นที่ด้านนอก
หากฟังไม่ผิด เสียงเหล่านั้นเป็นเสียงของลูกศิษย์ผู้ทำหน้าที่เฝ้าประตู
หลินเมิ้งหยาพาหลงเทียนอวี้และจั่วชิวอวี้ออกไปยังที่เกิดเหตุ
อาซิ่วเผชิญหน้ากับลูกศิษย์เหล่านั้นด้วยใบหน้าใสซื่อไร้เดียงสา
มือเล็กประคองแมงป่องพิษเอาไว้ ขณะเดียวกันแมงป่องพิษก็ยืนนิ่งอยู่บนฝ่ามือของนางอย่างเชื่อฟัง
ผิดกับลูกศิษย์ทั้งสองที่นอนแทบเท้าของอาซิ่ว ดูเหมือนพวกเขาใกล้จะสลบเต็มที
“พวกเจ้าอย่าเข้ามานะ แมงป่องของข้ายังกินไม่อิ่
