มเลย”
อาซิ่วขยับปากส่งเสียงหวานใสเจื้อยแจ้ว หลินเมิ้งหยาปรายตามองทางด้านนอก ตอนนี้มีคนจำนวนไม่น้อยกำลังถูกดึงดูดมา
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาล้วนพยายามเสแสร้งแสดงความกล้าหาญทั้งสิ้น
ขี้ขลาดจริงเชียว แมงป่องเพียงตัวเดียวก็สามารถทำให้พวกเขาหวาดกลัวได้แล้ว แม้แมงป่องพิษจะมีพิษร้ายแรงถึงขั้นสามารถทำให้ตายได้ แต่ท่าทีที่แสดงออกมาของพวกเขากลับมิให้เกียรติใ ในความเป็นชายของตนเองเลยสักกระผีกเดียว
“อาซิ่ว เจ้ามาเล่นอะไรที่นี่?”
นัยน์ตาหลินเมิ้งหยาเปี่ยมสุขแม้จะอยู่บนความทุกข์ของผู้อื่น นางเสแสร้งแสดงท่าทางจิตใจดีพร้อมทั้งเอ่ยตำหนิเด็กสาว
“พี่สาวจวิ้นจู่ ท่านว่าร้ายข้าเสียแล้ว ข้าเพียงแค่อยากพาแมงป่องออกมาหาอาหารกิน แต่พวกเขาทั้งสองมิยอมให้ข้าออกมา ดังนั้นข้าจึงต้องจำใจใช้พวกเขาเป็นอาหารของพวกมัน”
อาซิ่วเอ่ยตอบเสียงใสซื่อ ทว่าอยู่ๆ แมงป่องในมือของนางก็ขยับ เกรงว่าอีกวินาทีต่อมาอาจจะกระโจนใส่คนเหล่านั้น
ขณะเดียวกันพวกลูกศิษย์ที่ไม่ได้เรื่องล้วนขยับเท้าถอยหลัง
“โอ้? ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เจ้าพูดถูกแล้ว หากมิให้อาหาร เกรงว่ามันจะตายเอาได้ ถึงอย่างไรพวกเราก็ออกไปไม่ได้ มิสู้นำคนที่เฝ้าประตูมาเป็นอาหารให้มันจะดีเสียกว่า
