ไม่รู้ว่าร รายต่อไปจะเป็นผู้ใด?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเมิ้งหยางดงามดั่งบุปผาเบ่งบาน อาซิ่วเองก็มีหน้าตาน่ารักใสซื่อ
ทั้งที่พวกนางสองพี่น้องงดงามราวกับมวลผกา แต่ในสายตาของผู้อื่น พวกนางราวกับหลุดออกมาจากนรกโลกันต์
อย่าว่าแต่จะรวบรวมความกล้าเข้าไปรนหาที่ตายเลย แม้แต่จะขยับขาก้าวไปข้างหน้ายังมิกล้า
ดังนั้นพวกคนไร้ประโยชน์เหล่านั้นจึงมิกล้าขยับเข้ามา
อาซิ่วแกล้งเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แต่กลับทำให้คนเหล่านั้นตกใจจนตัวโยน
ขณะเดียวกันคนที่มีไหวพริบรีบแอบหนีออกไป คาดว่าคงไปตามคนมาช่วย
“คือ…คือ…ทูลจวิ้นจู่ เรื่องนี้มิเกี่ยวข้องกับพวกเรา พวกเราเพียงแค่ได้รับคำสั่งมาเท่านั้น ท่าน...ท่าน...ระงับโทสะก่อนเถิดขอรับ ได้โปรดบอกให้แม่นางคนนี้เก็บแมงป่องเถิด พวกเรา…คุยกันก่อน…ดีหรือไม่ขอรับ?”
ชายหนุ่มที่ดูมีตำแหน่งต่างจากทุกคนถูกผลักออกมาเจรจากับหลินเมิ้งหยา
ปรายตามองพวกกลุ่มคนไร้ประโยชน์ หลินเมิ้งหยารู้ดีว่าพวกเขาเพียงถูกส่งมาเป็นตัวตายตัวแทนเท่านั้น
สั่งอาซิ่วเก็บแมงป่อง ทว่าพวกเขาทั้งสี่ล้วนเว้นระยะห่างจากกันราวห้าเมตร
สุดท้ายหางตาพลันเหลือบไปเห็นเหล่าผู้อาวุโสทั้งห้าที่กำลังเร่งฝีเท้ามาที่นี่
พวกเขาย
