ังคงสวมใส่ชุดทางการสีขาวของหอป๋ายเฉา คาดว่าคงเพิ่งทำการแข่งขันเสร็จ ทว่ายังไม่ทันจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้าก็ได้รับรายงานจากลูกศิษย์เสียก่อน
“คารวะผู้อาวุโส”
เมื่อพวกลูกศิษย์ได้เห็นอาจารย์ของตนเอง พวกเขาดีใจจนแทบกระโดด
เม็ดเหงื่อบนร่างกายที่ผุดออกมาเพราะถูกหลินเมิ้งหยากดดันพลันหายไป
ผิดกับสีหน้าขมขื่นของพวกผู้อาวุโส
แม้แต่ฉางเทียนหัวเองก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจไม่น้อย
หรือพวกเขาจะพ่ายแพ้?
น่าสนใจ น่าสนใจยิ่งนัก
“นี่มันเรื่องอะไรกัน? เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่อยู่ประจำตำแหน่ง?”
เฉียนอวี้หมิงตำหนิลูกศิษย์ตนเอง หลังจากผ่านเรื่องตู้จ่งมา เหล่าลูกศิษย์ของเขาล้วนหาทางหนีทีไล่ให้กับตนเองแล้ว เหตุเพราะหากวันใดตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้นแล้วต้องตายไปโดย ยไร้ความผิดอย่างตู้จ่ง พวกเขารู้สึกว่าไม่คุ้มค่าเลยแต่น้อย
ดังนั้นนอกจากลูกศิษย์สกุลหมิงแล้วเขาก็ไม่มีลูกศิษย์ใดหลงเหลืออยู่อีก
ด้วยเหตุนี้เฉียนอวี้หมิงจึงโกรธแค้นพวกผู้อาวุโสคนอื่นยิ่งนัก แต่แน่นอนว่าคนที่เขาเคียดแค้นที่สุดเห็นจะเป็นพวกหลินเมิ้งหยา
“รายงานผู้อาวุโสเฉียน คือ….คือจวิ้นจู่คิดว่าการถูกกักบริเวณอยู่ที่นี่นั้นไม่สะดวกนัก ฉะนั้น….ฉะนั้
