หลงเทียนอวี้มองตาจั่วชิวอวี้ด้วยสายตาสับสน
เรื่องนี้เป็นความลับระหว่างพวกเขาสองสามีภรรยา เช่นนั้นเขาถามเรื่องนี้ทำไมกัน?
มองดวงตาสับสนระคนสงสัยของหลงเทียนอวี้ จั่วชิวอวี้ไม่มีทางเลือกนอกจากยิ้มน้อยๆ
ยกมือป้องปากกระซิบข้างใบหูของหลงเทียนอวี้
เพียงสองสามคำกลับทำให้ความสงสัยของหลงเทียนอวี้มลายหายไป เขาเชื่ออีกฝ่ายอยู่หลายส่วน
“เจ้าพูดจริงหรือ?”
หลงเทียนอวี้จ้องจั่วชิวอวี้เขม็ง อีกฝ่ายพยักหน้าแข็งขัน
“ข้าเป็นหมอ เรื่องพวกนี้ไม่มีทางปิดบังข้าได้หรอก ข้ารู้ว่าเจ้าชอบเปี่ยวเม่ย แต่เจ้าก็ต้องดูแลสุขภาพร่างกายนางด้วย หากมีความต้องการมากเกินไป เช่นนั้นภายภาคหน้าก็อาจจะเจ็บป ป่วยเอาได้”
แสงประกายเฉิดฉายในดวงตาของจั่วชิวอวี้
แม้หลงเทียนอวี้จะไม่ชอบถูกใครหัวเราะเยาะ แต่เขาก็ต้องจำยอมปล่อยอีกฝ่ายไปชั่วคราว
หัวคิ้วขมวดมุ่น สายตามองตามทิศทางที่หลินเมิ้งหยาอยู่ แววตามีความกังวลน้อยๆ
“อาการป่วยนี้มีทางรักษาหรือไม่?”
เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของอีกฝ่าย จั่วชิวอวี้จึงแสดงท่าทีขึงขังขึ้นมา
กระซิบข้างหูของเขาสองสามคำ หลงเทียนอวี้หันมาสบตาเขาอีกหน ก่อนจะเดินออกจากห้องรับแขกไป
