แม้สมองจะยังมึนงงไม่แจ่มใส แต่หลินเมิ้งหยากลับนอนไม่หลับ
ยกผ้าห่มขึ้นคลุมหน้า ทั้งหมดเป็นเพราะหลงเทียนอวี้ เขาทำให้นางหวั่นไหว
ครั้นนางยังเป็นนักศึกษาแพทย์ ไม่ว่าจะยุ่งหรือเหนื่อยมากน้อยเพียงไหน ขอเพียงหัวถึงหมอนนางก็พร้อมจะหลับไปทันที
ทว่าตอนนี้หลงเทียนอวี้กลับทำให้นางนอนไม่หลับ
“จริงๆ เลย ตกลงข้ากำลังกังวลอะไรอยู่กันแน่!”
หลินเมิ้งหยาผลักผ้าห่มออกด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองข้างเตียง
ตั้งแต่เมื่อคืนจนกระทั่งตอนนี้ นางจมอยู่กับความสับสนว้าวุ่นจนเกือบคลุ้มคลั่ง
หากรู้ว่าความรักจะยุ่งยากมากถึงเพียงนี้ เช่นนั้นนางยอมโดนวางยาตายตั้งแต่ทีแรกยังจะดีเสียกว่า เท่านี้นางก็ไม่ต้องมีความเกี่ยวข้องอันใดกับหลงเทียนอวี้แล้ว
“เมิ้งหยา เจ้าหลับหรือยัง?”
ด้านนอกประตู อยู่ๆ เสียงหลงเทียนอวี้พลันดังขึ้น
หลินเมิ้งหยาชะงักอยู่กับที่ จัดแต่งเสื้อผ้าหน้าผมของตนเองให้เรียบร้อย ก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วกล่าวตอบ
“เข้ามาเถิดเพคะ หม่อมฉันยังไม่หลับ”
ประตูถูกเปิดออก จากนั้นหลงเทียนอวี้ก็เดินถือถ้วยขนาดใหญ่เข้ามาด้วยความระมัดระวัง
หลินเมิ้งหยารู้สึกสงสัยไม่น้อย ทว่าหลังจากได้เห็นถ้วยยาในมือของเขา นางหันไปจ้องเข
